Make a promise to live a lifetime in every heartbeat
Blog > Komentarze do wpisu
"Opowiadania indyjskie" K.Natwar-Singh 2/3

Druga część nowel z cyklu "Opowiadania indyskie". Część pierwsza tutaj.

Mulk Raj Anand urodził się 12 grudnia 1905 roku w Peszawarze, w Północno-Zachodniej Prowincji Granicznej. Ojciec jego pochodził z kasty rzemieślników zajmujących się obróbką srebra i miedzi, ale później wstąpił do armii brytyjsko-indyjskiej; matka była chłopką ze Środkowego Pendżabu. Jak sam twierdził, „był źle kształcony w szkołach podstawowych i średnich Pendżabu; wyrównał pewne zaległości w nauce podczas studiów, które ukończył ze stopniem doktora w londyńskim University Collage i w Cambridge.” Pisze, iż wywarli na niego wpływ Tagore, Iqbal, Gorki, E.M. Forster, Malraux, Celine, Henry Miller i chiński pisarz Lusiun. Pisał w języku angielskim; na jego dorobek powieściopisarski składają się m.in.: Niedotykalni (1935), Kulis (1936), Czarne Wody (1940), Miecz i sierp (1942), Siedem letnich pór roku (1945), Prywatne życie księcia indyjskiego (1951), Droga (1960) i Oblicze poranka (1969). Anand był prze wiele lat redaktorem miesięcznika w języku angielskim „Marg”, poświęconego sztuce. Przez pewien czas wykładał sztukę i literaturę na Uniwersytecie Pendżabskim w Czandigarh. Od 1965r. był sekretarzem Narodowej Akademii Sztuk, a w 1966r. otrzymał wysokie odznaczenie Padma Bhushan z rąk prezydenta Indii. Anand uważa, że największym osiągnięciem współczesnej literatury indyjskiej jest „synteza wartości zachodnich i indyjskich, rozbudzająca na nowo wysiłki w kierunku ukształtowania nowoczesnej wrażliwości i świadomości.” Zmarł 28 września 2004 w Pune.
Mulk Raj Anand: Związek Zawodowy Fryzjerów (angielski)
Historia Czandu, młodego fryzjera ze wsi, który dokonał w oczach swoich przyjaciół wielkiej rzeczy – udowodnił, że osoby wykonujące posługi dla bogaczy mają swoją godność, rozum i zasługują na okazywanie im szacunku.
Mulk Raj Anand: Donosiciel (angielski)
Donosicielem może być każdy, nawet najmniej podejrzewana o to osoba, która robi to samo co reszta, powtarza ich słowa ze wszystkim się zgadzając i robiąc przy tym wrażenie człowieka przygniecionego jakimś nieznanym lękiem czy obsesją.

R.K. Narayan  urodził się w 1906r. w Madrasie jako jedno z dziesięciorga dzieci w rodzinie braminów wysokiej kasty. Ojciec był nauczycielem. Narayan kształcił się w Madrasie, ale „nie cierpiał szkoły i niczego się tam nigdy nie nauczył”. Uzyskał dyplom w Kolegium Maharadży w 1930r., mając 24 lata. Ożenił się w 1934r., stracił żonę w 1939r. Od dziecka chciał być pisarzem. Czytał powieściopisarzy rosyjskich, nie zachwyca się jednak Tołstojem. Natomiast pełen jest podziwu dla dzieł Wiktora Hugo, Dumasa, H.G. Welsa, E.M. Forstera i D.H. Lawrence’a. Dzięki pomocy Grahama Greena opublikował w Londynie w 1935r. pierwszą powieść pt. Swami i przyjaciele. W przedmowie do drugiej książki Narayana, The Bechelor of Arts, Graham Green pisał: „To Narayan swą książką Swami i przyjaciele pierwszy ukazał mi żywe Indie, to znaczy ludność indyjską i jej styl życia... Jego powieści na pewno rozszerzają naszą wiedzę o cechach indyjskich, wolę jednak uważać je za wkład do literatury angielskiej, wkład wybitnie dojrzały.” Czytelnicy angielscy poznali Narayana w 1952r., gdy wydawnictwo Michigan State Univerdity Press zaczęło drukować jego wcześniejsze książki. Należą do nich, oprócz Swami i przyjaciele, The Bechelor of Art. (1937), Ciemny pokój (1938), Dzień astrologa i inne opowiadania (1947), Mr. Sampath (1949), Ekspert do spraw finansowych (1954), Czekając na Mahatmę (1955). Późniejsze książki to Przewodnik (1958), Pożeracz ludzi z Malgudi (1961), Bogowie, demony i inni (1964), Sprzedawca słodyczy (1967) i Jeden koń i dwie kozy (1970). Powieść Przewodnik przyniosła mu nagrodę Sahitya Akademi, najwyższe wyróżnienie literackie w Indiach. Książki jego odznaczają się humorem, nieobraźliwą ironią, jedyną w swoim rodzaju indyjskością i prostotą pełną uroku i autentyczności. Nie bawi się w żadne „izmy”; nie prawi kazań, nie moralizuje, lecz obserwuje i notuje. Narayan, człowiek denerwująco skromny, powiedział kiedyś: „Jeśli pomyśleć spokojnie, to się okazuje, że niewiele potrafi się powiedzieć o samym sobie.” Zmarł 13 maja 2001 roku.
R. K. Narayan: Dzień astrologa (angielski)
Dzień astrologa to historia człowieka, który z przyczyn niezależnych od niego samego i bez specjalnych predyspozycji został astrologiem. Zarabia pieniądze na utrzymanie rodziny mówiąc ludziom rzeczy, które sprawiają im przyjemność i zdumiewają.
R. K. Narayan: Ślepy pies (angielski)
Opowieść ukazująca bezradność innych wobec stworzenia wracającego do swego złego losu z własnej i nieprzymuszonej woli.

Raja Rao  urodził się w 1909r. w Hassanie (Majsur), zmarł 8 lipca 2006r. Ojciec jego był profesorem języka kannaryjskiego w Hajdarabadzie i tam Raja Rao pobierał nauki. Od 1925r. do 1927r. studiował francuski na uniwersytecie w Aligarh, po czym wrócił do Hajbarabadu, gdzie ukończył studia na Uniwersytecie Nazama. Otrzymał stypendium rządu Hajdarabadu, aby studiować na uniwersytecie w Montpellier, we Francji, później zaś uczęszczał na Sorbonę. Mieszkał we Francji od 1929-1939r., a powtórnie od 1946-1956r. Napisał swą pierwszą nowelę jako nastolatek. Pierwsza powieść Kanthapura ukazała się w Anglii w 1938r. i spotkała się z wielkim uznaniem. W 1947r. wydał zbór nowel Krowa barykad, a Wąż i sznur, za którą otrzymał nagrodę Sahitya Akademi, ukazała się w Anglii w 1960r. i w Stanach Zjednoczonych w 1963r. Późniejsza książka Kot i Szekspir jest podobnie jak Wąż i sznur, powieścią metafizyczną. Rao czuje się równie dobrze w Indiach jak na Zachodzie. Zna gruntownie zarówno klasyczną literaturę sanskrycką, jak współczesną europejską. Z jednej strony głęboki wpływ wywarły na niego Ramajana, Mahabharata, Gita i Wedanta, z drugiej W.B. Yeats, Gide i Malraux. Jak większość intelektualistów jego generacji, Raja Rao znalazł się pod urokiem Mahatmy Gandhiego. W 1942r. spędził kilka miesięcy w aszramie Gandhiego w Indiach centralnych. Wykładał filozofię indyjską na różnych uniwersytetach amerykańskich, W 1966r. otrzymał nagrodę Sahitya Akademi za powieść Wąż i sznur, a w 1969r. prezydent Indii odznaczył go orderem Padma Bhushan.
Raja Rao: Sklepik z ciecierzycą (angielski)
Historia życia Motilala i jego żony Beti Bai, którzy na początku wspólnej drogi byli bardzo biedni. Z miedzianym garnkiem, odziani jedynie w łachmany, wędrowali od wsi do wsi, śpiewając i żebrząc. Z czasem jednak los się do nich uśmiechnął i mieli dość pieniędzy, aby żyć godnie i w dostatku. Czy to zapewniło im jednak szczęście?
Raja Rao: Nimka (angielski)
Opowieść o Nimce, inaczej zwanej Nimoczką, Rosjance pochodzenia kaukaskiego, która wolała uchodzić za Czerkieskę, bo to dodawało jej tajemniczości. Opowieść o jej losach, decyzjach i rozterkach relacjonowana przez studenta z Paryża.

P.B. Bhave urodził się w Dhulii w 1910r. w rodzinie lekarzy i działaczy oświatowych. Ukończył studia prawnicze na uniwersytecie w Nagpurze. Pisać zaczął jeszcze w szkole średniej. „Siłą napędową była możliwość wypowiedzenia się.” Rozczytywał się w klasycznej literaturze indyjskiej, wielki wpływ wywarły nań Ramajana i Mohabharata oraz dzieła Kalidasy. Szekspir, Dostojewski, Czechow, Maupassant, Wiktor Hugo i Tomasz Hardy – oto jego ulubieni autorzy. Bhave należy do najwybitniejszych autorów nowel w języku marathi. W ciągu dwudziestu lat napisał około tuzina powieści, setki nowel i wiele sztuk. Krytycy uważają go za jednego z pionierów nowego prądu w nowelistyce w języku marathi, który podobnie jak bengalski, jest żywotny i prężny. Sam Bhave uważał, że horyzonty pisarzy indyjskich są raczej wąskie i że należy je poszerzać. Bhave łączył działalność literacką z praktyką prawniczą.
P. B. Bhave: Tajemnica (marathi)
Opowiadanie to jest próbą odgadnięcia tajemnicy małżeństwa i kryjącej się w tym słowie pewniej magii, która przyciąga tak wiele par, a także przedstawieniem jednego ze sposobów dojrzewania do decyzji o zawarciu związku.

Źródło: "Opowiadania indyjskie" K.Natwar-Singh, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1973.

wtorek, 17 sierpnia 2010, pheobe6

Polecane wpisy

  • Salman Rushdie "Joseph Anton. Autobiografia"

    14 lutego 1989 roku, w dzień świętego Walentego, do Salmana Rushdiego zadzwoniła dziennikarka BBC z wiadomością, że autor został "skazany na śmierć" p

  • "Ostatni mieszkaniec" Aravind Adiga

    Mimo slumsów w pobliżu i hałasu nisko przelatujących samolotów, składające się z jednego domu osiedle Vishram A od pół wieku uchodzi za miejsce, gdzie żyje się

  • "Nieoswojona ziemia" Jhumpa Lahiri

    Osiem opowiadań obyczajowych, rozgrywających się w środowisku Bengalczyków rzuconych na amerykańską ziemię. Autorka analizuje ludzkie emocje, życiowe wybory i s