Make a promise to live a lifetime in every heartbeat
Blog > Komentarze do wpisu
"Opowiadania indyjskie" K.Natwar-Singh 3/3

Ostatnie siedem nowel z cyklu Opowiadania indyjskie
Część pierwsza
Część druga

Krishan Chandar, wybitny autor nowel i powieści w języku urdu, urodził się w 1913r. w Lahurze, zmarł w 1977r. w Mumbaju. Ojciec jego był lekarzem w Kaszmirze, gdzie krishan Chandar spędził dzieciństwo i młodość. Ukończył studia na uniwersytecie pendżabskim, gdzie uzyskał magisterium z filologii angielskiej i bakalaureat prawa. Zaczął pisać w okresie popremchandowskim i wkrótce włączył się do nurtu postępowego. Szybko stał się jednym z jego najwybitniejszych przedstawicieli. Na jego twórczość wywarli wpływ Marks, Freud, Tagore i Prem Chand; był wielbicielem dzieł Czechowa, Balzaka, Gorkiego i Hemingwaya. Napisał około tuzina powieści, około trzystu nowel i wiele jednoaktówek. Książki jego wyszły w przekładach na języki angielski, niemiecki, rosyjski, chiński, japoński, arabski, perski, duński, włoski i czeski. Gdy nie pisał książek, reżyserował filmu. Pisał zarówno w hindi, jak w urdu. Według Kishana Chandara, głównym dorobkiem współczesnej literatury indyjskiej jest jej dążenie do nowoczesności i przyjazny oraz pełen zrozumienia stosunek do unowocześniania się Indii.
Krishan Chandar: Żołnierz (urdu)
Tytułowy żołnierz to Zaman Khan pochodzący z Dżhelam, który po pięciu latach czynnej służby wraca do domu, do pozostawionego życia, dziewczyny i rodziny.
Krishan Chandar: Kalu Bhangi (urdu)
Kalu Bhangi to jedyny zamiatacz we, człowiek spoza kasty, który za sprawą wykonywanych czynności i usług, jest obserwatorem wielu przejmujących i ważnych chwil w życiu innych ludzi. Jednocześnie, jak przekonuje się o tym pisarz, nie jest wystarczająco ciekawą postacią, o której można by napisać całe opowiadanie.

Thakazhi Shivasankara Pillai urodził się w 1914r. w Thakazhi, wiosce położonej około dziesięciu mil na południe od Alleppey, w stanie Kerala. Ojciec był rolnikiem, ale w domu pielęgnowano tradycje kultury sanskryckiej i rodzimą sztukę keralską. O zmierzchu najstarszy w rodzinie zasiadał przy lampie naftowej i czytał Mahabharatę i Ramajanę. Pierwsze nauki Thakazhi Shivasankara Pillai pobierał u siebie we wsi. Najpierw chodził do szkoły w Thakazhi, potem w miejscowości Ambalapuzha. Następnie uczęszczał do szkoły średniej w Hariped. Studia uniwersyteckie ukończył w stolicy stanu, Triwandrum, na wydziale prawa. Czytał wiele i poszerzał swoje zainteresowania intelektualne. Czytał literaturę angielską i europejską, w tym Freuda i Marksa. W tym mniej więcej czasie ukazały się jego pierwsze nowele Podczas powodzi i Śliczne dziecko. W 1934r. ukazał się zbiór nowel w języku malajalam zatytułowany Nowe kwiaty. Nieco później pojawiła się pierwsza powieść Nagroda, a następnie Upadły lotos. Książki jego przetłumaczono na wiele języków zachodnich. Dorobek literacki Thakazhiego zawiera duży ładunek społeczny i nosi wyraźne zabarwienie lewicowe. Z powieści najsłynniejsza jest Czemmin, za którą otrzymał nagrodę Sahitya Akademi, a którą napisał w trzy tygodnie. Powieść Dzieci Uzefa zajmuje się społecznością chrześcijańską w Kerali. Thakazhi napisała o sobie: „Jestem rolnikiem z urodzenia, prawnikiem z zawodu i pisarzem z wyboru. Mieli na mnie wpływ Flaubert, Balzac, Maupassant, Hugo, Dostojewski, Gogol, Tołstoj. Żaden pisarz indyjski nie wywarł bezpośredniego wpływu na moją twórczosć. Powód jest oczywisty. Nie znam żadnego języka indyjskiego poza malajalam. Nawet Tagore nie miał udziału w rozwoju beletrystyki malajalamskiej.”
Thakazhi Shivasankara Pillai: Ojciec i syn (malajalam)
Opowiadanie „Ojciec i syn” porusza niezwykle ważny i delikatny temat zawierania aranżowanych małżeństw, łącznie z ich konsekwencjami zarówno bezpośrednio dla małżonka, ale także i dla całej rodziny.

Khushwant Singh, powieściopisarz, nowelista, historyk i tłumacz, urodził się w 1915r. w miejscowości Hadali, w Pendżabie. Ojciec, Soha Singh, był jednym z budowniczych Nowego Delhi. Khushwant Singh kształcił się w Delhi, prawo ukończył w Londynie, należał di adwokatów Inner Temple i przez krótki czas pracował w biurze prasowym Indyjskiej Wysokiej Komisji w Londynie. Na uniwersytecie Princeton prowadził wykłady o sikhizmie. Pierwszy zbiór jego nowel pt. Znak Wisznu ukazał się w Londynie w 1950r. i natychmiast zdobył wielkie powodzenie. Spośród innych jego książek należy wymienić dwie powieści: Pociąg do Pakistanu (1955) i Nie usłyszę już słowika (1958). Napisał również Historia Sikhów. Był wielbicielem twórczości Cyryla Connolly’ego, Aldousa Huxleya oraz poetów tworzących w urdu, Ghaliba i Iqbala. Jego nowele pulsują życiem, są rzeczowe, wolne od komunałów. Bez względu na to, czy pisze o chłopie pendżabskim, sedzim Sądu Najwyższego czy służącym, zawsze jest absolutnie uczciwy, nigdy nudny. Równie bezkompromisowa jest jego opinia o przeszłości piśmiennictwa indyjskiego: „Obecne pokolenie pisarzy jest tak pozbawione skromności, nie bardzo mając się czym chwalić, że nie wydaje mi się, by moli dać coś wartościowego.” Od wiosny 1969r. Khushwant Singh jest redaktorem naczelnym The Illustrated Weekly of India, najpopularniejszego w kraju tygodnika w języku angielskim, wydawanego w Bombaju.
Khushwant Singh: Karma (angielski)
Opowiadanie to w prosty sposób prezentuje jak wielką siłę sprawczą ma karma i jak zachowanie danej osoby, w tym przypadku Sir Mohana Lala, jego uwagi, myśli, postępowanie wpływa na wydarzenia, których jest bohaterem.
Kushwant Singh: Gwałt (angielski)
Krótka opowieść o Dalipie Singhu, który popełnił błąd poddając się sile swojego pożądania.

Palagummi Padmaraju urodził się w 1915r., w małej wiosce w stanie Andhra. Pochodził z rodziny bramińskiej, ojciec był kierownikiem szkoły średniej w pobliskim mieście. Uczęszczał na uniwersytet Hindu w Benaresie, gdzie uzyskał dyplom magistra chemii. Zaczął pisać, gdy miał dwadzieścia lat. Pisał w języku telugu. Jego dorobek pisarski obejmuje trzy tomy nowel, opublikowanych w latach 1945-1953, powieść Ludzkie Zoo (1964) i trzy sztuki Krwawe łzy, Włóczęga Ramadu i Zło i kara. Jedna z nowel, Cyklon, zdobyła nagrodę na Światowym Konkursie Noweli zorganizowanym prze „New York Herald Tribune” w 1952r. Wydaje się, że ulegał jeszcze liczniejszym wpływom niż przeciętna pisarzy indyjskich. Sam wymieniał Breta Harte’a i Maupassanta jako najwcześniejszych nauczycieli. „Później Maugham, Czechow i Turgieniew, a jeszcze później Huxley i Hemingway.” Podziwiał Raja Rao i uważał, że w Wężu i sznurze pisarz ten „potrafił rozszerzyć granice tego języka [angielsiego] i stworzyć z niego wspaniałe narzędzie dla wyrażania myśli i uczuć w sposób najzupełniej indyjski.” Poza beletrystyką zajmował się także pisaniem scenariuszy filmowych. Zmarł w 1983r.
Palagummi Padmaraju: Na statku (telugu)
Historia kobiety, która kochała pewnego mężczyznę takiego, jakim był, z wszystkimi jego wybrykami i małostkowością, z jego dziką nieposkromioną naturą. Godziła się na takiego, jakim był, i gotowa była zrobić dla niego wszystko, mimo, że on na to nie zasługiwał.

Santha Rama Rau  urodziła się w Madrasie w 1923r. Ojciec jej sir Benegal Rama Rau był dyplomatą, m.in. ambasadorem Indii w Stanach Zjednoczonych. Kształciła się w Londynie, w St. Paul’s School, i Massachusetts w Wellesley College. Zaczęła pisać już w szkole: „Nie było takiego momentu, w którym postanowiłam zostać pisarką. Po prostu okazało się, że niektóre z rzeczy, które pisałam, nadają się do druku.” Dużo podróżowała, w jej dorobku literacakim znajdują się takie książki jak: Z powrotem do Indii (1944), Na wschód od ojczyzny (1950), Oto Indie (1954), Widok na południowy wschód (1957), Pamiętaj o domu (1956), Moja podróż do Rosji (1959), Dary z podróży (1961); oraz Podróż do Indii, sztuka na kanwie powieści E.M.Forstera, wystawiona na Broadwayu w 1962r. Zmarła w 2009r.
Santha Rama Rau: Kogo to obchodzi? (angielski)
Ciekawie skonstruowana opowieść o Anandzie i jego przyjaciółce, których połączył fakt, że oboje studiowali w Ameryce i po powrocie do ojczyzny jednocześnie przechodzili proces aklimatyzacji i dostosowania się do realiów panujących w Indiach.

Źródło: "Opowiadania indyjskie" K.Natwar-Singh, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1973.

poniedziałek, 23 sierpnia 2010, pheobe6

Polecane wpisy

  • „Hotel Marigold” Deborah Moggach

    Czy w jesieni życia można zacząć wszystko od nowa? Odważyć się całkowicie zmienić sposób bycia? Czy warto? Na te poważne egzystencjalne pytania w lekki, zabawny

  • Shilip Somaya Gowda "Sekretna córka"

    W małej indyjskiej wiosce Kavita wydaje na świat córeczkę. Jednak w kulturze preferującej synów jedynym sposobem na uratowanie nowo narodzonej dziewczynki jest

  • Salman Rushdie "Joseph Anton. Autobiografia"

    14 lutego 1989 roku, w dzień świętego Walentego, do Salmana Rushdiego zadzwoniła dziennikarka BBC z wiadomością, że autor został "skazany na śmierć" p