Make a promise to live a lifetime in every heartbeat
poniedziałek, 27 grudnia 2010
Boże Narodzenie według bł. Matki Teresy z Kalkuty

Wtedy jest Boże Narodzenie

Zawsze, ilekroć uśmiechasz się do swojego brata 
i wyciągasz do niego ręce, 
jest Boże Narodzenie.

Zawsze, kiedy milkniesz, aby wysłuchać, 
jest Boże Narodzenie.

Zawsze, kiedy rezygnujesz z zasad, 
które jak żelazna obręcz uciskają ludzi
w ich samotności, 
jest Boże Narodzenie.

Zawsze, kiedy dajesz odrobinę nadziei "więźniom", 
tym, którzy są przytłoczeni ciężarem fizycznego,
moralnego i duchowego ubóstwa, 
jest Boże Narodzenie.

Zawsze, kiedy rozpoznajesz w pokorze,
jak bardzo znikome są twoje możliwości
i jak wielka jest twoja słabość, 
jest Boże Narodzenie.

Zawsze, ilekroć pozwolisz by Bóg
pokochał innych przez ciebie,

Zawsze wtedy, 
jest Boże Narodzenie.
Matka Teresa z Kalkuty
wtorek, 14 grudnia 2010
Shekhar Kapur

Shekhar Kapur urodził się 6 grudnia 1945 w Lahaurze (Pendżab pod okupacją brytyjską) [dzisiejszy Pakistan]) − indyjski reżyser filmowy.Urodził się jako syn lekarza Kulbhushana Kapura i dziennikarki Sheel Kanta. Jego kuzynami byli znani aktorzy bollywoodzcy Vijay Anand i Dev Anand. Przez ojca był zniechęcany do pracy w przemyśle filmowym, zgodnie z jego oczekiwaniami, po ukończeniu studiów w Delhi przeprowadził się do Wielkiej Brytanii, gdzie wiele lat przepracował jako doradca w biznesie.

Shekhar Kapur



Shekhar Kapur debiutował jako reżyser filmem Masoom (1983) i w 1987 filmem science fiction Mr India. Oba filmy cieszyły się dużą popularnością wśród widzów i zyskały uznanie krytyków. W 1994 roku zrealizował wysoko oceniony przez krytyków film o prawdziwej postaci Phoolan Devi – szefowej bandy, wybranej potem do parlamentu posłanki, broniącej praw kobiet – Bandit Queen (w filmie tym pojawia się na chwilę w roli szofera ciężarówki). Niektóre sceny Joshilay (1989 z Sunnym Deolem, Anilem Kapoorem i Sridevi) były wyreżyserowane przez Shekhar Kapura, który też w 1992 nie dokończył reżyserii filmu z Aamir Khanem – Time Machine. W 1996, częściowo wyreżyserował Dushmani z Sunnym Deolem, Jackiem Shroffem i Manishą Koirala. W 1991 roku zagrał główną rolę w filmie Mani Kaul Naazar - adaptacji Potulnej Dostojewskiego. W 1998 roku zdobył międzynarodową sławę filmem o brytyjskiej królowej Elżbiecie I – Elizabeth. W 2002 roku, z powodu formy w jakiej w filmie Cena honoru ("The Four Feathers" z Heath Ledgerem) przedstawił brytyjską armię, został oskarżony przez brytyjskie tabloidy o antybrytyjskość. W 2007 roku wyreżyserował ciąg dalszy historii o królowej Elżbiecie "Elizabeth: Złoty wiek.

Wraz z Ram Gopalem Varmą i Mani Ratnamem założył wytwórnię, która jednak wyprodukowała tylko jeden film: Dil Se (z Shah Rukh Khanem). Jest też współproducentem filmu Guru. W nagrywanej na audio-booku autobiografii Gandhiego użyczył mu swego głosu (narratorem była Nandita Das). W 2000 został odznaczony Orderem Padma Shri.

Po 10 latach małżeństwa z aktorką i piosenkarką Suchitra Krishnamurthy od lutego 2007 rozwiedziony. Ma córkę Kaveri.

Dorobek:
Jako reżyser:

2008 – Zakochany Nowy Jork
2007 – Elizabeth: Złoty wiek
2002 – Cena honoru
1998 – Elizabeth
1994 – Bandit Queen
1987 – Mr. India
1983 – Masoom
Jako aktor:
1998 – Elizabeth
1990 – Drishti
1988 – Falak (The Sky)
1984 – Bindiya Chamkegi
Jako producent:
1998 – Dil Se

Źródło: wikipedia.pl, filmweb.pl


piątek, 03 grudnia 2010
"Nieoswojona ziemia" Jhumpa Lahiri

Osiem opowiadań obyczajowych, rozgrywających się w środowisku Bengalczyków rzuconych na amerykańską ziemię. Autorka analizuje ludzkie emocje, życiowe wybory i skomplikowane międzypokoleniowe i międzyludzkie relacje.

W tytułowej Nieoswojonej ziemi Ruma zaprasza do siebie osamotnionego po śmierci matki ojca, obserwuje więź tworzącą się pomiędzy nim a wnukiem. Waha się pomiędzy poczuciem obowiązku a lękiem. Czy przyjąć go na stałe pod swój dach ryzykując, że jego ciągła obecność zdominuje jej życie? Okaże się, że ojciec ma własne plany... Samo dobro opowiada o utracie niewinności i życiu w poczuciu winy. Sudha czuje się odpowiedzialna za kłopoty młodszego brata, a jednocześnie próbuje ułożyć sobie życie. Kulminacja następuje, gdy Rahul przyjeżdża do niej w odwiedziny. Upija się i pozostawia jej dziecko samo w wannie... Trzy ostatnie opowiadania – tworzące elegię o życiu, miłości, śmierci i przeznaczeniu – wiąże para bohaterów: dziewczyna i chłopak. Hema kocha Kaushuka pierwszą dziecięcą miłością. On nie zwraca na nią uwagi. W końcu otwiera się przed nią, by jej powiedzieć, że jego matka umiera na raka. Drogi życiowe obojga się rozchodzą. Po latach Hema i Kaushik spotykają się przypadkowo w Rzymie i wdają się w romans. Niestety, los ludzki jest nieodgadniony, a szczęście – ulotne.


Niezwykły talent narracyjny Lahiri widać tu w całej książce. Cudowna książka. [Khaled Hasseini]

Czytanie jej opowieści to jak zapadanie w hipnotyczny sen, w którym kolory są wyraziste, zapach silniej odczuwalne, a czas porusza się wolniej, niż w prawdziwym życiu. [People]

Najlepsza, najpiękniejsza proza tej dekady.
[Financial Times]



Nieoswojona ziemia
Wyjął czajnik z jej rąk i nalał wody w zlewie. Powoli i ostrożnie, drobnymi kroczkami, wyszedł na dwór i wtedy po raz pierwszy od jego przyjazdu dostrzegła, że bardzo się postarzał. Stała przy oknie i patrzyła, jak ojciec z pochyloną głową i uniesionymi brwiami podlewa kwiaty. Słuchała odgłosu wody lejącej się na ziemię silnym, równym strumieniem.
Piekło i niebo
Wiedziała, że nie może zawłaszczyć Pranaba Kaku, ale próbowała zatrzymać go w rodzinie. Lecz co ważniejsze, on całkowicie się od niej uzależnił, bo była mu potrzebna bardziej niż kiedykolwiek ojcu przez cały okres ich małżeństwa. Wniósł w życie mamy pierwsze i – jak sądzę nieliczne chwile prawdziwego szczęścia. Chyba nawet moje narodziny nie dały jej tyle radości. Stanowiłam dowód jej małżeństwa z ojcem i ponosiłam konsekwencje wartości, w których ją wychowano. Ale Pranab Kaku był inny. Był jedyną, absolutnie nieoczekiwaną przyjemnością w jej życiu.
Wybór noclegu
Megan wpatrywała się niego, rękę wyciągnęła przed siebie, dłoń wcisnęła w jego pierś, jak gdyby teraz, kiedy już skończyli, chciała zapobiec temu, żeby jej nie przygniótł. On miał jednak nadzieję, że mu wybaczyła i przez chwilę tak trwali razem na wąskim łóżku w małej sali, a serce waliło mu szybko i gwałtownie, wyraźnie łopocząc o jej dłoń.
Samo dobro
Właśnie kiedy życie najwięcej od niej wymagało i najwięcej jej dawało, pewnej zimowej soboty po powrocie z zakupów znalazła wsuniętą przez szparę pod drzwiami kopertę z Ameryki adresowaną przez Rahula.
Niczyja sprawa
Deirdre odłożyła słuchawkę. Paul i Sang siedzieli dłuższą chwilę w milczeniu zasłuchani w ciszę. Oczyścił się przed Sang, a mimo to nie czuł ulgi ani satysfakcji. W końcu Sang też odłożyła słuchawkę, powoli wstała, ale nie odchodziła. Wyglądała, jak gdyby nadal się ukrywała, jak gdyby najmniejszy dźwięk lub gest miał zdradzić jej obecność.
Raz się żyje
Bałam się, że wyjdzie na jaw moja skryta miłość, o której miałam nadzieję, że się jakoś dowiesz. Udało ci się wymazać z mojego serca wszystkich innych chłopaków, w których kochałam się w szkole, dlatego zawsze chciałam tylko siedzieć w domu, żeby po południu albo wieczorem cię spotkać, niezależnie od tego, czy zechcesz spojrzeć na nie przy kolacji.
Koniec roku
Nigdy nie wróciliśmy do wydarzeń z Bożego Narodzenia. Uroczystość obserwowały wraz z moim ojcem Chitra, Rupa i Piu. Siedziały na składanych krzesłach rozstawionych na trawie, klaskały, kiedy wchodziłem na podium, pozowały ze mną do zdjęć w todze i birecie absolwenta. Dziewczynki odnosiły się do mnie grzecznie, szanowały mój dzień, ale zachowywaliśmy się, jak gdybyśmy nigdy wcześniej nie poznali. Wiedziałem, że nie zdradziły Chitrze ani ojcu, co powiedziałem i zrobiłem tamtego wieczoru. Miało to pozostać między nami, a swoim milczeniem jednocześnie chroniły mnie i karały. To wspomnienie stanowiło jedyna naszą więź, usuwając wszystko inne na bok.
Upragniony brzeg
Wróciła po rampie do samolotu, znalazła swoje miejsce. Zapięła pas. Prawa ręka wydawała jej się obca, bo zabrakło jej cichego brzdęknięcia, jakie usłyszałaby po zetknięciu ze sprzączką pasa. Na pewno dostanie co najmniej dziesięć takich na ślubie. Mimo to czuła się, jakby zostawiła część ciała. Przez całe dzieciństwo wysłuchiwała od mamy, że gubienie złota przynosi pecha.

Podobnie jak opowiadania w debiutanckiej książce Lahiri, tak i te zawarte w "Nieoswojonej ziemi" są niesamowicie sugestywne i niezwykłe w odbiorze. Ponownie mogłam wejść do świata bohaterów bez problemów z aklimatyzacją, dzięki pięknemu stylowi pisarki i wciągającym wydarzeniom, którym towarzyszy ogromna dawka emocji.

Notka wydawcy
Zdjęcie: czytam.com.pl

poniedziałek, 29 listopada 2010
The Memsahib

Produkcja: Kruti Majmudar
Reżyseria: Kruti Majmudar
Scenariusz: Kruti Majmudar
Muzyka: Uday Mazumdar
Obsada: Emily Hamilton, Parvin Dabas, Glenn Fitzgerald, Sweta Keswani, Murli Sharma

Memsahib

„Memsahib” to debiut reżyserki Kruti Majmudar. Stworzyła ona przepiękny film opowiadający o indyjskiej kulturze, historii i obyczajach. Są to dwie przeplatające się ze sobą niezwykłe historie miłosne. Pierwsza to opowieść o Grace Roberts (Emily Hamilton) nauczycielce z Anglii, która w latach pięćdziesiątych XIX wieku wychodzi za mąż za indyjskiego maharadżę Jaia Rathoda (Parvin Dabas). Druga historia ukazuje uczucie Hindusa Vijaya (Parvin Dabas) do Europejki Ashy (Emily Hamilton), ale w czasach współczesnych.



Zgodnie z zamysłem reżyserki i scenarzystki w jednej osobie, film miał być wspaniałą historią wiecznej miłości, która nie zna granic i nie może jej zaszkodzić nawet śmierć kochanków. Niestety filmu tego nie da się odebrać w ten sposób. Przede wszystkim niewiele się w nim dzieje, aktorzy zamiast wczuwać się w grane przez siebie postaci, beznamiętnie wygłaszają wyuczone kwestie. Do tego dochodzi nagły przeskok w akcji, brak ekspresji oraz deficyt przyjemnej ścieżki dźwiękowej. Wynudziłam się okropnie. Po pół godziny przestałam nawet liczyć, że akcja nabierze tempa. Przyznać jednak muszę, że druga część, która rozgrywa się we współczesnych Indiach, była bardziej intrygująca i wciągająca, a główna aktorka wypadła bardziej przekonująco i naturalnie. Niemniej jednak Memsahib zaliczam do mniej udanych seansów i na powtórkę się nie zapowiada.

Zdjęcie: wirtualna.warszawa.pl

piątek, 26 listopada 2010
"Sześcioro podejrzanych" Vikas Swarup

Syn ministra spraw wewnętrznych, znany playboy, zabija przypadkową dziewczynę. Po siedmiu latach sam zostaje zamordowany podczas imprezy zorganizowanej z okazji ogłoszenia wyroku uniewinniającego. Policja przeszukuje każdego gościa. Przy sześciorgu z nich znajduje broń i zabiera ich na przesłuchanie.

Skorumpowany biurokrata, który uważa się za ucieleśnienie Mahatmy Ghandiego, amerykański turysta zakochany w hinduskiej aktorce, skrywająca wstydliwą tajemnicę gwiazda bollywoodzkiej sceny filmowej, złodziej telefonów komórkowych, ambitny polityk oraz autochton hołdujący tradycjom i poszukujący świętego kamienia. Każde z nich mogło pociągnąć za spust...

Zainspirowany prawdziwymi wydarzeniami autor „Slumdoga. Milionera z ulicy” stworzył wciągającą powieść, która pokazuje, że hierarchia społeczna i kastowa istnieje nawet w świecie przestępców.

Sześcioro podejrzanych

Urocza, klimatyczna opowieść z wyrazistą fabułą i ciekawymi przypadkami. Gdyby Agatha Christie napisała kryminał o współczesnych Indiach, byłby on podobny do „Sześciorga podejrzanych”. [Booklist]

Wzbogacona widokami i zapachami współczesnych Indii historia kryminalna udowadnia, że  Swarup zręcznie operuje gatunkami literackimi i ma nietuzinkowy dar opowiadania. [Library Journal]

Niezwykła, dowcipna, inteligentnie skonstruowana powieść. A przy tym poruszająca satyra na indyjski system polityczny i obowiązującą w kraju hierarchię wartości. [The Times]

„Sześcioro podejrzanych” to druga powieść Vikasa Swarupa, ukazała się w 2008 roku i podobnie jak pierwsza, trafiła na światowe listy bestsellerów. W mojej opinii (i pewnie wielu z Was się z nią zgodzi) Vikas Swarup to utalentowany i wspaniały pisarz, który dostarcza za pośrednictwem swych książek wiele emocji i rozrywki czytelnikom. Po wielkim sukcesie debiutanckiej powieści „Kto wygra miliard?”/„Slumdog. Milioner z ulicy” potwierdza swoją pozycję i tytuł wyśmienitego prozaika. Atutem książki jest zdecydowanie świetnie zbudowana kalejdoskopowa fabuła, w której kolejne sceny, wątki, motywy i rozwiązania budują napięcie i sprawiają, że raz po raz trzeba inaczej patrzeć na całe zdarzenia. Niesamowita powieść, wciągająca bez pamięci.

Notka i zdjęcie wydawcy

czwartek, 25 listopada 2010
The Namesake, czyli Imiennik

Produkcja: Lydia Dean Pilcher, Lori Keith Douglas, Anadil Hossain, Yukie Kito, Mira Nair, Yasushi Kotani, Ronnie Screwvala, Zarina Screwvala, Dinaz Stafford, Taizo Son
Reżyseria: Mira Nair
Scenariusz: Sooni Taraporevala
Muzyka: Nitin Sawhney
Obsada:
Irfan Khan, Tabu, Kal Penn, Sahira Nair, Jacinda Barrett, Zuleikha Robinson





Po zaaranżowanym małżeństwie Ashoke (Irrfan Khan) i Ashima (Tabu) wyjeżdżają z Kalkuty do Nowego Jorku, aby zacząć wspólnie lepsze życie. Kiedy Ashima rodzi syna, Ashoke nazywa go Gogol po słynnym rosyjskim pisarzu. I
mię to w tajemny sposób łączy się z przeszłością, ale i – jak żywi nadzieję Ashoke – z lepszą przyszłością. Mijają dni i lata, dzieci dorastają, a amerykańskość zaczyna wygrywać z tradycją. Gogol (Kal Penn) zmienia imię i nie chce  żyć tak jak życzą sobie jego rodzice. Zaczyna umawiać się z amerykańską dziewczyną Maxine (Jacinda Barrett) oraz postanawia studiować architekturę daleko od rodzinnego domu.



Imiennik to hindusko-amerykańska ekranizacja nagrodzonej Pulitzerem powieści o tym samym tytule autorstwa Jhumpy Lahiri. Film opowiada o trudnościach z zaasymilowaniem się w Stanach Zjednoczonych hinduskiej rodziny, która przeprowadziła się z Kalkuty w Indiach. Jest to opowieść o głębokiej, pełnej miłości więzi małżeńskiej, o życiu na pograniczu dwóch kultur, o poszukiwaniu własnej tożsamości. W centrum filmu pokazano także pełną dramatyzmu relację między ojcem a synem, budowanie bliskości, rozmijanie się i tęsknotę za sobą.


Namesake

Podobnie jak książka, ten film wywarł na mnie ogromne wrażenie, wrażenie spotęgowane za sprawą wspaniałej gry aktorskiej zwłaszcza Irrfana Khana, który ma niesamowitą siłę oddziaływania i niekwestionowaną umiejętność wcielania się w graną przez siebie postać. Na uwagę zasługuje również obecność Kala Penna i Tabu, którzy wnieśli wiele do tej produkcji. Przepiękne zdjęcia, pasjonująca muzyka i niebanalna historia sprawiają, że film pozostawia po sobie niezatarte wrażenie na długo po zakończeniu seansu. Polecam gorąco wszystkim, którzy jeszcze nie mieli przyjemności go zobaczyć.

Zdjęcia: bollywood.pl

wtorek, 16 listopada 2010
"Tłumacz chorób" Jhumpa Lahiri

Debiut amerykańskiej pisarki hinduskiego pochodzenia uhonorowany Nagrodą Pulitzera w roku 2000. Zbiór dziewięciu opowiadań, którego bohaterami są młodzi hinduscy imigranci w Stanach Zjednoczonych, próbujący odnaleźć się w obcym kulturowo świecie, utrzymać równowagę na styku tradycji Indii i Zachodu. Jhumpa Lahiri opowiada historie ludzi zagubionych w codzienności, w miłości, w małżeńskich problemach, ludzi, którzy poszukują bezpiecznej przystani - w małym sklepiku z imbirem, soczewica i ryżem, w przyjaznym domu, w którym buty pozostawia się na progu, a posiłki jada rękoma, wreszcie w długo wyczekiwanych listach z Indii. Akcja niektórych opowieści toczy się w Indiach, Tak jak tytułowego Tłumacza chorób, którego bohater wykonuje bardzo odpowiedzialny i niewdzięczny zawód pośrednika między pacjentem a lekarzem, najczęściej nieznającym jego języka. Książka urzeka niezwykła wrażliwością i umiejętnością obserwacji; pełna jest bardzo zmysłowych opisów.


Lahiri jest naprawdę pisarką wyjątkową. [Salman Rushdie]

Poczujesz się urzeczony każdym opowiadaniem z osobna. [The New York Times Book Review]



Tymczasowa awaria

Dzisiaj, kiedy nie będzie światła, będą musieli jeść razem. Od miesięcy każde z nich samo brało sobie jedzenie z kuchenki. On zabierał talerz do swojego pokoju, gdzie posiłek stygł, aż wreszcie Shukumar pochłaniał go pospiesznie; Shoba szła do salonu i oglądała teleturnieje albo poprawiała swoje papiery, mając pod ręką zestaw kolorowych ołówków.

Wizyty pana Pirzady

Jesienią 1971 roku do naszego domu przychodził mężczyzna; przynosił słodycze i nadzieję  na wiadomości o życiu lub śmierci swojej rodziny. Nazywał się Pirzada i pochodził z Dakki, która teraz jest stolicą Banangladeszu, ale wtedy należała do Pakistanu.

Tłumacz chorób

Pan Kapasi nigdy nie myślał o swojej pracy w takich pochlebnych kategoriach. Jego zdaniem było to niewdzięczne zajęcie. Nie znajdował niczego szlachetnego w tłumaczeniu ludzkich chorób, pilnym przekładaniu szczegółów setek opuchniętych stawów, niezliczonych skurczy jelit i żołądków, plam na dłoniach, które zmieniały kolor, kształt lub wielkość.

Prawdziwy durwan

Poranki Boori Ma były długie, popołudnia jeszcze dłuższe. Nie pamiętała już, kiedy po raz ostatni piła herbatę. Nie myślała już o swoich przeszłych nieszczęściach ani o wcześniejszym luksusie; zastanawiała się tylko, kiedy państwo Dalal wrócą z nowym posłaniem dla niej.

Sexy

Rohin spojrzał na nią oczkami wąskimi jak szparki. Chciał dalej kopać materac, ale Miranda mocno go trzymała. Rzucił się tyłem na łóżko, jego plecy były proste jak deska. Przyłożył zwinięte dłonie do ust i wyszeptał
- To znaczy, że kochasz kogoś, kogo nie znasz.

U pani Sen

Eliot najbardziej lubił patrzeć, jak pani Sen kroi jedzenie, siedząc na gazetach rozłożonych na podłodze w salonie. Zamiast noża używała ostrza, zakrzywionego jak dziób statku wikingów, płynącego na bitwę na dalekie morza.

Mój Boże, co za dom!

Sanjeev przyjrzał się przedmiotom na kominku. Był zdumiony tym, że każdy z nich był na swój sposób głupawy. Nie miały za grosz aury świętości. Jeszcze bardziej dziwił go fakt, że Twinkle, która zwykle wykazywała się dobrym gustem, była nimi tak oczarowana. Te przedmioty miały dla niej jakieś znaczenie, ale dla niego ani trochę. Denerwowały go.

Kuracja dla Bibi Haldar

Natura choroby, która atakowała bez uprzedzenia, ograniczała śwait Bibi do tynkowanego czteropiętrowego budynku, w którym jej jedyna tutejsza rodzina, czyli starszy kuzyn z żoną, wynajmowała mieszkanie na drugim piętrze. Jako, że Bibi mogła w każdej chwili stracić przytomność i wpaść w bezwładny szał, nie wolno jej było samej przechodzić przez ulicę czy jeździć tramwajem.

Trzeci i ostatni kontynent

Lubię uważać wizytę w salonie pani Croft za moment, kiedy dystans między mną a Malą zaczął się zmniejszać. Chociaż nie byliśmy jeszcze w sobie zakochani, to z przyjemnością wspominam następne miesiące jako swego rodzaju miesiąc miodowy.

Opowiadania dla mnie zawsze były trudne w odbiorze, ponieważ zanim się zaczęły okazywało się, że za chwilę nastąpi zakończenie. Nie potrafiłam tak naprawdę wczuć się i przejąć się losami bohaterów. Po raz pierwszy zmieniła to Jhumpa Lahiri. Jej opowiadania „Tłumacz chorób” mają niesamowitą moc oddziaływania, a każda kolejna historia jest lepsza od poprzedniej. Już po kilku początkowych zdaniach czytelnik całkowicie zatraca się w atmosferze wydarzeń toczących się na kilkunastu stronach.

Opis wydawcy
zdjęcie: czytam.com.pl

piątek, 12 listopada 2010
Irrfan Khan

Irrfan Khan urodził się w 1962 roku w Dżajpurze. Pełne nazwisko to Sahab Zade Irfan Ali Khan. Pracuje jako aktor teatralny, telewizyjny i filmowy. Uzyskał stopień MA oraz stypendium za które w 1984 roku rozpoczął studia w National School of Drama w Delhi. Od 1987 roku mieszka w Mumbaju, gdzie rozpoczął swoją karierę aktorską od ról w serialach telewizyjnych tj. „Chanakya”, „Banegi Apni Baat” i „Chandrakanta”, „Star Bestsellers”. Zagrał również rolę czarnego charakteru w serii „Darr”, gdzie wcielił się w psychopatycznego seryjnego mordercę u boku Kay Kay Menona.

Irfan Khan

Później przyszła kolej na filmy kinowe. Rozpoczął od niewielkiej roli w „Salaam Bombay” (1988) w reżyserii Miry Nair, ale w końcowej fazie produkcji scena z jego udziałem została wycięta z filmu. W latach 90-tych zagrał w „Ek Doctor Ki Maut”, „Such a Long Journey” oraz kilku innych filmach, które nie odniosły sukcesu. Po wielu niepowodzeniach los się odmienił za sprawą głównej roli w filmie „The Warrior” w reżyserii Asifa Kapadii, dzięki któremu stał się sławny. W 2003 roku zagrał w entuzjastycznie przyjętym na festiwalach filmowych krótkim filmie „Road to Ladakh”. W tym samym roku zagrał w ciepło przyjętym przez krytyków filmie „Maqbool” będącym adaptacją „Makbeta” Szekspira. Jego pierwszym filmem Bollywood był „Rog” w 2005 roku. Zdobył uznanie również za udział w takich filmach jak:Imiennik” (2006), "A Mighty Heart” (2007), „Slumdog Millionaire” (2008), "Billu" (2009), „New York” ( 2009), „New York, I Love You” (2009). Z żoną pisarką Sutapa Sikdar mają dwóch synów.

Filmografia:
2010 – Right Ya Wrong
2010 – Paan Singh Tomar jako Paan Singh Tomar
2010 – Hisss jako Vikram Gupta

2010 – Knock Out
2009 – Billu jako Billu Vilas Pardesi
2009 – New York jako Roshan

2009 – New York, I Love You jako Monsuhkhbai
2008 – Road to Ladakh jako Shafiq
2008 – Sunday jako Kumar
2008 - Krazzy 4 jako Mukherjee
2008 – Bhopal Movie

2008 – Slumdog Milionaire jak Inspektor policji
2008 – Chamku
2008 – Dil Kabaddi jako Samit
2008 – Gumnaam – The Unknown
2007 – A Mighty Heart jako Kapitan
2007 – Dilruba
2007 – Meridian Lines jako Devraj

2007 – Life in a... Metro jako Monty
2007 – Aaja Nachle jako Farooque, mąż Najmy
2007 – The Darjeeling Limited jako Ojciec
2007 – Apna Asmaan jako Ravi Kumar
2006 – The Namesake jako Ashoke Ganguli
2006 – Yun Hota To Kya Hota
2006 – Mr.100%
2006 – Deadline: Sirf 24 Ghante jako Krish Vaidya
2006 – Sainikudu jako Pappu Yadav
2006 – The Killer jako Vikram
2006 – Yun Hota Toh Kya Hota: What If...? jako Salim Ra
2005 – Rog jako Inspektor Uday Rathore
2005 – Chocolate jako Pipi
2004 – Aan: Men at Work jako Yusuf Pathan
2004 – Schatten der Zeit jako Yani
2004 – Charas: A Joint Effort jako Ranbhir Singh Rathore

2003 – Maqbool jako Maqbool
2003 – Dhund: The Fog jako Ajit
2003 – Supari jako Baba
2003 – Haasil jako Ranvijay Singh
2002 – Kali Salwaar
2002 – Gunaah jako Digvijay Padney
2001 – Kasoor

2001 – The Warrior jako Lafcadia
1998 – Such a Long Journey
1998 – Bada Din jak Inspektor policji
1994 – Vaade Iraade jako Naresh Tripathi
1993 – Chahoonga Main Tujhe
1991 – Ek Doctor Ki Maut
1988 – Salaam Bombay! jako piszący listy (scena usunięta)

środa, 10 listopada 2010
"Brzemię rzeczy utraconych" Kiran Desai

Emerytowany sędzia Patel nienawidzi Hindusów za to, że nie są Anglikami, i Anglików za to, że nimi są. Jedyną miłością jego życia jest pies Mutt. Służący sędziego nienawidzi go za brak splendoru, w którego blasku mógłby ogrzać swą starość. Kocha tylko swego jedynaka Bidźu. Bidźu wyjechał za namową ojca do Ameryki, gdzie rozpaczliwie stara się nie nienawidzić Amerykanów. Szesnastoletnia wnuczka sędziego Sai kocha swego korepetytora, Nepalczyka Gjana równie mocno, jak go nienawidzi.

Powieść Desai to nietypowe studium nienawiści, która przybiera rozmaite formy. Losy bohaterów splatają się z losami Indii, ich konflikty zadziwiająco przypominają sytuację w kraju, a słabostki obnażają wstydliwe oblicze wielokulturowego społeczeństwa. Przesądy bohaterów, absurdalne zachowania, uparte wyznawanie stereotypów budzą śmiech, ale nie sposób nie pokochać całym sercem tak barwnych postaci.

Brzemię rzeczy utraconych jest pełną nepalskich zapachów i hinduskich przypraw ciepłą opowieścią o historii zwykłego człowieka, która niepostrzeżenie przeradza się w historię całego narodu. O poszukiwaniu tożsamości i rozmaitych sposobach (nie)radzenia sobie z bagażem tradycji. Również o ludziach, którzy są emigrantami we własnym kraju.

Brzemię rzeczy utraconych

Kiran Desai jest cudowną pisarką. Ta książka spełnia nadzieje, jakie wzbudził jej debiut.

Salman Rushdie

Pełna głosów i brzemień, humoru i wściekłości. Ta książka cię chwyta i nie pozwala odejść przed końcem lektury.

The Washington Times

Interesująca lektura, nie tylko ze względu na umiejętnie przedstawiony świat, w którym żyją obok siebie różnorodni pod wzglęgem charakteru, osobowości i oczekiwań ludzie, ale także z powodu pięknie opowiedzianej historii poszczególnych jednostek. Książka opowiada o Hindusach, którzy z pokolenia na pokolenie skazani są na przegraną, o osobach, które tracą: miłość, przynależność kulturową, język, bliskich krewnych, życie, radość istnienia, a także samych siebie. Tracą i przegrywają, bo tak jest wokół, bo nikt ich nie nauczył inaczej. Akcja powieści toczy się w latach 80. XX wieku w Kalimpangu, małym miasteczku położonym w paśmie górskim Siwalik. Książka opowiada historię rodziny emerytowanego sędziego i jego sąsiadów, w kontekście działalności nepalskiego ruchu powstańczego Gorkha National Liberation Front.

Recenzja u Chiary76

Ciekawa recenzja książki

Opis wydawcy
Zdjęcie: ksiazki.wp.pl

wtorek, 09 listopada 2010
New York, I Love You, czyli Zakochany Nowy Jork

Produkcja: Emmanuel Benbihy, Marina Grasic
Reżyseria: Natalie Portman, Yvan Attal, Brett Ratner, Mira Nair, Shekar Kapur, Allen Hughes, Shunji Iwai, Fatih Akin, Wen Jiang, Joshua Marston, Randy Balsmeyer
Scenariusz:
Fatih Akin, Keenan Donahue, Natalie Portman, Anthony Minghella, Joshua Marston, Jeff Nathanson, Hu Hong, Jiang Wen, Meng Yao, Suketu Mehta, Shunji Iwai, Olivier Lécot, Yvan Attal, Xan Cassavetes, Stephen Winter, Hall Powell, Israel Horovitz, James Strouse
Obsada: Bradley Cooper, Shia LaBeouf, Natalie Portman, Anton Yelchin, Hayden Christensen, Orlando Bloom, Irrfan Khan, Rachel Bilson, Chris Cooper, Andy García, Christina Ricci, Uğur Yücel, Robin Wright Penn, Julie Christie, Maggie Q, Ethan Hawke, James Caan, Olivia Tribity, Blacke Lively, Drea de Matteo, John Hurt, Taylor Geare, Carlos Acosta, Jacinda Barrett, Eli Wallach, Cloris Leachman, Emilie Ohana, Eva Amurri, Justin Bartha


Zakochany Nowy Jork


W wielkim mieście, które nigdy nie zasypia, codziennie budzi się miłość. Znakomici reżyserzy wraz z największymi gwiazdami światowego kina wykreowali niezwykłe dzieło, w którym, jak w kalejdoskopie, przeplatają się zaskakujące i elektryzujące opowieści o miłości. Zabawne, porywające, nastrojowe, pełne seksu, przyśpieszające bicie serca historie uczuciowych związków w zachwycającej scenerii romantycznego miasta.

New York, I Love You składa się z 10 krótkich filmów (pierwotnie było ich 12, ale przed oficjalną premierą kinową usunięto dwie nowele – w reżyserii Scarlett Johansson i Andrieja Zwiagincewa). Każdy z nich opowiada o różnych formach miłości, wszystkie łączy oczywiście tytułowy Nowy Jork. Mamy więc: kieszonkowca, który spotyka na swojej drodze miłość, młodą chasydzką kobietę, która ma wyjść za mąż, pisarza, który szuka tematu, artystę w poszukiwaniu modelki, kompozytora, który musi coś przeczytać, dwie kobiety, których losy zostaną złączone, mężczyznę, który zabiera dziecko do Central Parku, spotykających się kochanków, parę, która wybiera się na spacer w swoją rocznicę, chłopaka, który idzie na studniówkę z dziewczyną na wózku inwalidzkim i wreszcie – emerytowanego piosenkarza, który rozważa samobójstwo.

New York, I Love You to film oryginalny, interesujący i pełen niespodzianek. Historie są kameralne i ciepłe, a narracja jest spokojna i subtelna. Ze względu na mnogość scenek i odrębnych historii niektóre nie pozostają w pamięci zbyt długo, ale zawsze pojawia się w nich pewien element, który sprawia, że losy bohaterów bez trudu zyskują zainteresowanie widza. Poszczególne epizody są wykonane bardzo dobrze pod kątem reżyserskim, ale tego należy się spodziewać już po przeczytaniu nazwisk osób, które nad produkcja pracowały. Żaden z twórców nie stara się stworzyć wielkiego dzieła, po prostu każdy opowiada swoja historię o zwyczajnych i niezwyczajnych ludziach, ich uczuciach, marzeniach i życiu. Film jednak nie byłby taki atrakcyjny i miły dla oka, gdyby nie Nowy Jork, który staje się nie tylko tłem dla wszystkich opowieści ale i bohaterem. Do tego dochodzą jeszcze świetne zdjęcia i ciekawa, różnorodna muzyka.



Zdecydowałam się na umieszczenie recenzji tego filmu na blogu, ponieważ zawiera on w sobie pewne indyjskie akcenty. Przede wszystkim mam tu na myśli obecność Irrfana Khana, aktora, którego pracę i talent bardzo cenię. Wystąpił on jako Mansuhkhbai, sprzedawca w sklepie jubilerskim (partnerowała mu widoczna na zdjęciu wyżej Natalie Portman), w segmencie w reżyserii Miry Nair, kolejnego akcentu, który nie może zostać przeoczony.


New York I Love You

Wśród reżyserów współtworzących film, znalazł się również Shekhar Kapur. Opowiedziana przez niego historia pobudza do myślenia i dostarcza wielu wrażeń artystycznych.


Opis dystrybutora, offpluscamera.com
Zdjęcia: media.thestar.topscms.com, sulekha.com, mdk.lubliniec.pl

1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 75
| < Grudzień 2017 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
Zakładki:
01. Bollywood
02. Tollywood
03. Kollywood
04. Bengal
05. Kino artystyczne z Indii
06. Kooprodukcje indyjskie
07. Hollywood z akcentem indyjskim
08. Dokument
09. Książki o Indiach/ z Indiami w tle
10. Teksty i łumaczenia piosenek
11. Bollywood-linki
12. Zdjęcia i tapety BOLLYWOOD
13. Shahrukh Khan
14. Muzyka BOLLYWOOD
15. Indie
16. Blogi o Bollywood
17. Czytane i przeglądane
18. Ważne strony