Make a promise to live a lifetime in every heartbeat
środa, 01 września 2010
Matka Teresa z Kalkuty

Matka Teresa z Kalkuty, właśc. Agnesë Gonxhe Bojaxhiu, imię zakonne - Maria Teresa od Dzieciątka Jezus, urodziła się 26 sierpnia 1910 roku w Skopje (obecnie Macedonia), zmarła 5 września 1997r. w Kalkucie w Indiach. Była zakonnicą, założyła zgromadzenie Misjonarek Miłości, w 2003 roku została ogłoszona błogosławioną Kościoła katolickiego, w 1979 roku otrzymała Pokojową Nagrodę Nobla, natomiast rok później - najwyższe indyjskie odznaczenie państwowe Bharat Ratna za pracę humanitarną. Przez ponad 45 lat służyła ubogim, chorym, sierotom i umierającym w Indiach. Już w latach siedemdziesiątych była znana na świecie jako adwokat biednych i bezbronnych. O jej życiu i działalności powstawały liczne filmy i książki. Misjonarki Miłości systematycznie rozwijały się i w roku jej śmierci (1997) obsługiwały 610 misji w 123 krajach (hospicja, domy dla zarażonych HIV/AIDS, trądem i gruźlicą, jadłodajnie, programy wspierające dzieci i rodziny, domy dziecka i szkoły).


Matka Teresa z Kalkuty


Według biografii Joan Graff Clucas, Agnieszka od wczesnych lat zafascynowana była żywotami misjonarzy i ich posługą. W wieku dwunastu lat postanowiła poświęcić swe życie Bogu. Sześć lat później opuściła dom rodzinny i wstąpiła do Instytutu Błogosławionej Dziewicy Maryi i została misjonarką. 10 września 1946 roku, podróżując z Kalkuty do klasztoru w Darjeeling na coroczne rekolekcje, Matka Teresa doświadczyła „powołania w powołaniu”. Została wezwana, by opuścić klasztor i założyć nowe zgromadzenie oddane pomocy ubogim. Wspominała później, że "to był rozkaz. Odmowa byłaby zaparciem się wiary”. Po powrocie z rekolekcji matka Teresa przekazała swemu kierownikowi duchowemu notatki dotyczące doświadczonego powołania. Zgodnie z nimi, zasadniczymi rysami nowego zgromadzenia miała być:

  • "praca w duchu ubóstwa i radości na rzecz najbiedniejszych z biednych, mieszkających w dzielnicach nędzy";
  • specjalny ślub miłości wobec ubogich; oraz
  • działalność bez instytucji, szpitali i dużych przychodni ("praca wśród porzuconych, samotnych i najuboższych").

Swą pracę misyjną z ubogimi ze slumsów rozpoczęła w roku 1948, zamieniając habit Instytutu Błogosławionej Dziewicy Maryi na zwykłe bawełniane sari z niebieską obwódką. Przyjęła wtedy obywatelstwo indyjskie. Początkowo założyła szkołę w Motijhil i wkrótce rozpoczęła udzielanie pomocy ubogim i głodującym. Jej wysiłki w krótkim czasie zostały zauważone przez indyjskich urzędników oraz premiera Indii.

7 października 1950 roku Matka Teresa otrzymała pozwolenie z Watykanu na założenie zgromadzenia diecezjalnego, które później stało się zgromadzeniem Misjonarek Miłości. Matka Teresa tak określiła cel swojego zgromadzenia: „głodni, nadzy, bezdomni, sparaliżowani, ślepi, trędowaci, wszyscy ci ludzie w całym społeczeństwie czują się niechciani, niekochani i zaniedbani. Ludzie ci stali się ciężarem dla wszystkich i są przez wszystkich unikani”. Zgromadzenie rozpoczęło swą działalność w Kalkucie, posiadając zaledwie 13 członków. Obecnie ma ponad 5000 sióstr zakonnych, prowadzących na całym świecie sierocińce, hospicja dla chorych na AIDS, centra pomocy charytatywnej, domy pomocy dla uchodźców, niewidomych, niepełnosprawnych, starców, alkoholików, ubogich, bezdomnych, ofiar powodzi, epidemii i głodu.





Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Matka_Teresa_z_Kalkuty

poniedziałek, 23 sierpnia 2010
"Opowiadania indyjskie" K.Natwar-Singh 3/3

Ostatnie siedem nowel z cyklu Opowiadania indyjskie
Część pierwsza
Część druga

Krishan Chandar, wybitny autor nowel i powieści w języku urdu, urodził się w 1913r. w Lahurze, zmarł w 1977r. w Mumbaju. Ojciec jego był lekarzem w Kaszmirze, gdzie krishan Chandar spędził dzieciństwo i młodość. Ukończył studia na uniwersytecie pendżabskim, gdzie uzyskał magisterium z filologii angielskiej i bakalaureat prawa. Zaczął pisać w okresie popremchandowskim i wkrótce włączył się do nurtu postępowego. Szybko stał się jednym z jego najwybitniejszych przedstawicieli. Na jego twórczość wywarli wpływ Marks, Freud, Tagore i Prem Chand; był wielbicielem dzieł Czechowa, Balzaka, Gorkiego i Hemingwaya. Napisał około tuzina powieści, około trzystu nowel i wiele jednoaktówek. Książki jego wyszły w przekładach na języki angielski, niemiecki, rosyjski, chiński, japoński, arabski, perski, duński, włoski i czeski. Gdy nie pisał książek, reżyserował filmu. Pisał zarówno w hindi, jak w urdu. Według Kishana Chandara, głównym dorobkiem współczesnej literatury indyjskiej jest jej dążenie do nowoczesności i przyjazny oraz pełen zrozumienia stosunek do unowocześniania się Indii.
Krishan Chandar: Żołnierz (urdu)
Tytułowy żołnierz to Zaman Khan pochodzący z Dżhelam, który po pięciu latach czynnej służby wraca do domu, do pozostawionego życia, dziewczyny i rodziny.
Krishan Chandar: Kalu Bhangi (urdu)
Kalu Bhangi to jedyny zamiatacz we, człowiek spoza kasty, który za sprawą wykonywanych czynności i usług, jest obserwatorem wielu przejmujących i ważnych chwil w życiu innych ludzi. Jednocześnie, jak przekonuje się o tym pisarz, nie jest wystarczająco ciekawą postacią, o której można by napisać całe opowiadanie.

Thakazhi Shivasankara Pillai urodził się w 1914r. w Thakazhi, wiosce położonej około dziesięciu mil na południe od Alleppey, w stanie Kerala. Ojciec był rolnikiem, ale w domu pielęgnowano tradycje kultury sanskryckiej i rodzimą sztukę keralską. O zmierzchu najstarszy w rodzinie zasiadał przy lampie naftowej i czytał Mahabharatę i Ramajanę. Pierwsze nauki Thakazhi Shivasankara Pillai pobierał u siebie we wsi. Najpierw chodził do szkoły w Thakazhi, potem w miejscowości Ambalapuzha. Następnie uczęszczał do szkoły średniej w Hariped. Studia uniwersyteckie ukończył w stolicy stanu, Triwandrum, na wydziale prawa. Czytał wiele i poszerzał swoje zainteresowania intelektualne. Czytał literaturę angielską i europejską, w tym Freuda i Marksa. W tym mniej więcej czasie ukazały się jego pierwsze nowele Podczas powodzi i Śliczne dziecko. W 1934r. ukazał się zbiór nowel w języku malajalam zatytułowany Nowe kwiaty. Nieco później pojawiła się pierwsza powieść Nagroda, a następnie Upadły lotos. Książki jego przetłumaczono na wiele języków zachodnich. Dorobek literacki Thakazhiego zawiera duży ładunek społeczny i nosi wyraźne zabarwienie lewicowe. Z powieści najsłynniejsza jest Czemmin, za którą otrzymał nagrodę Sahitya Akademi, a którą napisał w trzy tygodnie. Powieść Dzieci Uzefa zajmuje się społecznością chrześcijańską w Kerali. Thakazhi napisała o sobie: „Jestem rolnikiem z urodzenia, prawnikiem z zawodu i pisarzem z wyboru. Mieli na mnie wpływ Flaubert, Balzac, Maupassant, Hugo, Dostojewski, Gogol, Tołstoj. Żaden pisarz indyjski nie wywarł bezpośredniego wpływu na moją twórczosć. Powód jest oczywisty. Nie znam żadnego języka indyjskiego poza malajalam. Nawet Tagore nie miał udziału w rozwoju beletrystyki malajalamskiej.”
Thakazhi Shivasankara Pillai: Ojciec i syn (malajalam)
Opowiadanie „Ojciec i syn” porusza niezwykle ważny i delikatny temat zawierania aranżowanych małżeństw, łącznie z ich konsekwencjami zarówno bezpośrednio dla małżonka, ale także i dla całej rodziny.

Khushwant Singh, powieściopisarz, nowelista, historyk i tłumacz, urodził się w 1915r. w miejscowości Hadali, w Pendżabie. Ojciec, Soha Singh, był jednym z budowniczych Nowego Delhi. Khushwant Singh kształcił się w Delhi, prawo ukończył w Londynie, należał di adwokatów Inner Temple i przez krótki czas pracował w biurze prasowym Indyjskiej Wysokiej Komisji w Londynie. Na uniwersytecie Princeton prowadził wykłady o sikhizmie. Pierwszy zbiór jego nowel pt. Znak Wisznu ukazał się w Londynie w 1950r. i natychmiast zdobył wielkie powodzenie. Spośród innych jego książek należy wymienić dwie powieści: Pociąg do Pakistanu (1955) i Nie usłyszę już słowika (1958). Napisał również Historia Sikhów. Był wielbicielem twórczości Cyryla Connolly’ego, Aldousa Huxleya oraz poetów tworzących w urdu, Ghaliba i Iqbala. Jego nowele pulsują życiem, są rzeczowe, wolne od komunałów. Bez względu na to, czy pisze o chłopie pendżabskim, sedzim Sądu Najwyższego czy służącym, zawsze jest absolutnie uczciwy, nigdy nudny. Równie bezkompromisowa jest jego opinia o przeszłości piśmiennictwa indyjskiego: „Obecne pokolenie pisarzy jest tak pozbawione skromności, nie bardzo mając się czym chwalić, że nie wydaje mi się, by moli dać coś wartościowego.” Od wiosny 1969r. Khushwant Singh jest redaktorem naczelnym The Illustrated Weekly of India, najpopularniejszego w kraju tygodnika w języku angielskim, wydawanego w Bombaju.
Khushwant Singh: Karma (angielski)
Opowiadanie to w prosty sposób prezentuje jak wielką siłę sprawczą ma karma i jak zachowanie danej osoby, w tym przypadku Sir Mohana Lala, jego uwagi, myśli, postępowanie wpływa na wydarzenia, których jest bohaterem.
Kushwant Singh: Gwałt (angielski)
Krótka opowieść o Dalipie Singhu, który popełnił błąd poddając się sile swojego pożądania.

Palagummi Padmaraju urodził się w 1915r., w małej wiosce w stanie Andhra. Pochodził z rodziny bramińskiej, ojciec był kierownikiem szkoły średniej w pobliskim mieście. Uczęszczał na uniwersytet Hindu w Benaresie, gdzie uzyskał dyplom magistra chemii. Zaczął pisać, gdy miał dwadzieścia lat. Pisał w języku telugu. Jego dorobek pisarski obejmuje trzy tomy nowel, opublikowanych w latach 1945-1953, powieść Ludzkie Zoo (1964) i trzy sztuki Krwawe łzy, Włóczęga Ramadu i Zło i kara. Jedna z nowel, Cyklon, zdobyła nagrodę na Światowym Konkursie Noweli zorganizowanym prze „New York Herald Tribune” w 1952r. Wydaje się, że ulegał jeszcze liczniejszym wpływom niż przeciętna pisarzy indyjskich. Sam wymieniał Breta Harte’a i Maupassanta jako najwcześniejszych nauczycieli. „Później Maugham, Czechow i Turgieniew, a jeszcze później Huxley i Hemingway.” Podziwiał Raja Rao i uważał, że w Wężu i sznurze pisarz ten „potrafił rozszerzyć granice tego języka [angielsiego] i stworzyć z niego wspaniałe narzędzie dla wyrażania myśli i uczuć w sposób najzupełniej indyjski.” Poza beletrystyką zajmował się także pisaniem scenariuszy filmowych. Zmarł w 1983r.
Palagummi Padmaraju: Na statku (telugu)
Historia kobiety, która kochała pewnego mężczyznę takiego, jakim był, z wszystkimi jego wybrykami i małostkowością, z jego dziką nieposkromioną naturą. Godziła się na takiego, jakim był, i gotowa była zrobić dla niego wszystko, mimo, że on na to nie zasługiwał.

Santha Rama Rau  urodziła się w Madrasie w 1923r. Ojciec jej sir Benegal Rama Rau był dyplomatą, m.in. ambasadorem Indii w Stanach Zjednoczonych. Kształciła się w Londynie, w St. Paul’s School, i Massachusetts w Wellesley College. Zaczęła pisać już w szkole: „Nie było takiego momentu, w którym postanowiłam zostać pisarką. Po prostu okazało się, że niektóre z rzeczy, które pisałam, nadają się do druku.” Dużo podróżowała, w jej dorobku literacakim znajdują się takie książki jak: Z powrotem do Indii (1944), Na wschód od ojczyzny (1950), Oto Indie (1954), Widok na południowy wschód (1957), Pamiętaj o domu (1956), Moja podróż do Rosji (1959), Dary z podróży (1961); oraz Podróż do Indii, sztuka na kanwie powieści E.M.Forstera, wystawiona na Broadwayu w 1962r. Zmarła w 2009r.
Santha Rama Rau: Kogo to obchodzi? (angielski)
Ciekawie skonstruowana opowieść o Anandzie i jego przyjaciółce, których połączył fakt, że oboje studiowali w Ameryce i po powrocie do ojczyzny jednocześnie przechodzili proces aklimatyzacji i dostosowania się do realiów panujących w Indiach.

Źródło: "Opowiadania indyjskie" K.Natwar-Singh, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1973.

piątek, 20 sierpnia 2010
Dastaan-E-Om Shanti Om - Om Shanti Om

Sunnewaalon
Suno Aisa Bhi Hota Hai
Dil Deta Hai Jo
Woh Jaan Bhi Khota Hai
Pyar Aisa Jo Karta Hai,
Kya Mar Ke Bhi Marta Hai,
Aao Tum Bhi Aaj Sunlo
Dastan Hai Yeh Ki Ik Tha Naujawan
Jo Dil Hi Dil Me Ek Hasina Ka Tha Diwana
Woh Haseena Thi Ke Jisaki Khubsurati,
Ka Duniyabhar Mein Tha Mashahoor Afsaana
Dono Ki Yeh Kahaani Hai Jisako Sabhi
Kehte Hai Om Shanti Om

(Naujawaan Ki Thi Aarjoo, Usaki Thi Yehi Justjoo
Uss Haseena Mein Usako Mile, Ishq Ke Saare Rango?) - 2
Usane Na Jaane Yeh Naadaani Hai,
Woh Reth Ko Samajha Ke Paani Hai
Kyun Aisa Tha, Kis Liye Tha,
Yeh Kahaani Hai
Daastaan Hai Yeh Ke Uss Dilkash Hassena Ke,
Nigaahon Dil Mein Koi Dusara Hi Tha
Bekhar Iss Baat Se Uss Naujawaan,
Ke Khaabon Ka Anjaam Toh Hona Bura Hi Tha
Tute Khaabon Ki Uss Daastaan Ko Sabhi
Kehte Hai Om Shaanti Om


Sunnewaalon
Suno Aisa Bhi Hota Hai,
Koi Jitna Hase
Utana Hi Rota Hai
Deewaani Hoke Haseena,
Khaayi Kya Dhoke Haseena,
Aao Tum Bhi Aaj Sunlo
Daastaan Hai Yeh Ki Uss Maasoom
Haseena Ne Jise Chaaha O Tha Undar Se Harjaayi
Sangdil Se Dil Lagaake,
Bewafa Ke Haath Aake,
Usane Ik Din Maut Hi Paayi
Ik Sitam Ka Fasaana Hai Jisako Sabhi
Kehte Hai Om Shaanti Om
Kyun Koi Kaatil Samajhata Nahi,
Yeh Julm Wo Hai Jo Jhukata Nahi
Yeh Daag Woh Hai Jo Mitata Nahi,
Rehta Hai Khuni Ke Haath Par
Khun Uss Haseena Ka Jab Tha Huva,
Koi Waha Tha Pahunch Toh Gaya
Lekin Use Woh Bacha Na Saka,
Roya Tha Pyaar Usake Maut Par
Daastaan Hai Yeh Ki Jo Pehchaanata
Hai Khuni Ko Woh Naujawaan Hai Laut Ke Aaya
Keh Rahi Hai Jindagi
Kaatil Samajhale Usake Sar Pe
Chha Chuka Hai Maut Ka Saaya
Janmo Ki, Karmo Ki Hai Kahaani Jise
(Kehte Hai Om Shaanti Om - 3)





J
est to jedna z moich ulubionych piosenek z tego filmu. Ma niezwykły klimat i super przedstawia całą historię.

wtorek, 17 sierpnia 2010
"Opowiadania indyjskie" K.Natwar-Singh 2/3

Druga część nowel z cyklu "Opowiadania indyskie". Część pierwsza tutaj.

Mulk Raj Anand urodził się 12 grudnia 1905 roku w Peszawarze, w Północno-Zachodniej Prowincji Granicznej. Ojciec jego pochodził z kasty rzemieślników zajmujących się obróbką srebra i miedzi, ale później wstąpił do armii brytyjsko-indyjskiej; matka była chłopką ze Środkowego Pendżabu. Jak sam twierdził, „był źle kształcony w szkołach podstawowych i średnich Pendżabu; wyrównał pewne zaległości w nauce podczas studiów, które ukończył ze stopniem doktora w londyńskim University Collage i w Cambridge.” Pisze, iż wywarli na niego wpływ Tagore, Iqbal, Gorki, E.M. Forster, Malraux, Celine, Henry Miller i chiński pisarz Lusiun. Pisał w języku angielskim; na jego dorobek powieściopisarski składają się m.in.: Niedotykalni (1935), Kulis (1936), Czarne Wody (1940), Miecz i sierp (1942), Siedem letnich pór roku (1945), Prywatne życie księcia indyjskiego (1951), Droga (1960) i Oblicze poranka (1969). Anand był prze wiele lat redaktorem miesięcznika w języku angielskim „Marg”, poświęconego sztuce. Przez pewien czas wykładał sztukę i literaturę na Uniwersytecie Pendżabskim w Czandigarh. Od 1965r. był sekretarzem Narodowej Akademii Sztuk, a w 1966r. otrzymał wysokie odznaczenie Padma Bhushan z rąk prezydenta Indii. Anand uważa, że największym osiągnięciem współczesnej literatury indyjskiej jest „synteza wartości zachodnich i indyjskich, rozbudzająca na nowo wysiłki w kierunku ukształtowania nowoczesnej wrażliwości i świadomości.” Zmarł 28 września 2004 w Pune.
Mulk Raj Anand: Związek Zawodowy Fryzjerów (angielski)
Historia Czandu, młodego fryzjera ze wsi, który dokonał w oczach swoich przyjaciół wielkiej rzeczy – udowodnił, że osoby wykonujące posługi dla bogaczy mają swoją godność, rozum i zasługują na okazywanie im szacunku.
Mulk Raj Anand: Donosiciel (angielski)
Donosicielem może być każdy, nawet najmniej podejrzewana o to osoba, która robi to samo co reszta, powtarza ich słowa ze wszystkim się zgadzając i robiąc przy tym wrażenie człowieka przygniecionego jakimś nieznanym lękiem czy obsesją.

R.K. Narayan  urodził się w 1906r. w Madrasie jako jedno z dziesięciorga dzieci w rodzinie braminów wysokiej kasty. Ojciec był nauczycielem. Narayan kształcił się w Madrasie, ale „nie cierpiał szkoły i niczego się tam nigdy nie nauczył”. Uzyskał dyplom w Kolegium Maharadży w 1930r., mając 24 lata. Ożenił się w 1934r., stracił żonę w 1939r. Od dziecka chciał być pisarzem. Czytał powieściopisarzy rosyjskich, nie zachwyca się jednak Tołstojem. Natomiast pełen jest podziwu dla dzieł Wiktora Hugo, Dumasa, H.G. Welsa, E.M. Forstera i D.H. Lawrence’a. Dzięki pomocy Grahama Greena opublikował w Londynie w 1935r. pierwszą powieść pt. Swami i przyjaciele. W przedmowie do drugiej książki Narayana, The Bechelor of Arts, Graham Green pisał: „To Narayan swą książką Swami i przyjaciele pierwszy ukazał mi żywe Indie, to znaczy ludność indyjską i jej styl życia... Jego powieści na pewno rozszerzają naszą wiedzę o cechach indyjskich, wolę jednak uważać je za wkład do literatury angielskiej, wkład wybitnie dojrzały.” Czytelnicy angielscy poznali Narayana w 1952r., gdy wydawnictwo Michigan State Univerdity Press zaczęło drukować jego wcześniejsze książki. Należą do nich, oprócz Swami i przyjaciele, The Bechelor of Art. (1937), Ciemny pokój (1938), Dzień astrologa i inne opowiadania (1947), Mr. Sampath (1949), Ekspert do spraw finansowych (1954), Czekając na Mahatmę (1955). Późniejsze książki to Przewodnik (1958), Pożeracz ludzi z Malgudi (1961), Bogowie, demony i inni (1964), Sprzedawca słodyczy (1967) i Jeden koń i dwie kozy (1970). Powieść Przewodnik przyniosła mu nagrodę Sahitya Akademi, najwyższe wyróżnienie literackie w Indiach. Książki jego odznaczają się humorem, nieobraźliwą ironią, jedyną w swoim rodzaju indyjskością i prostotą pełną uroku i autentyczności. Nie bawi się w żadne „izmy”; nie prawi kazań, nie moralizuje, lecz obserwuje i notuje. Narayan, człowiek denerwująco skromny, powiedział kiedyś: „Jeśli pomyśleć spokojnie, to się okazuje, że niewiele potrafi się powiedzieć o samym sobie.” Zmarł 13 maja 2001 roku.
R. K. Narayan: Dzień astrologa (angielski)
Dzień astrologa to historia człowieka, który z przyczyn niezależnych od niego samego i bez specjalnych predyspozycji został astrologiem. Zarabia pieniądze na utrzymanie rodziny mówiąc ludziom rzeczy, które sprawiają im przyjemność i zdumiewają.
R. K. Narayan: Ślepy pies (angielski)
Opowieść ukazująca bezradność innych wobec stworzenia wracającego do swego złego losu z własnej i nieprzymuszonej woli.

Raja Rao  urodził się w 1909r. w Hassanie (Majsur), zmarł 8 lipca 2006r. Ojciec jego był profesorem języka kannaryjskiego w Hajdarabadzie i tam Raja Rao pobierał nauki. Od 1925r. do 1927r. studiował francuski na uniwersytecie w Aligarh, po czym wrócił do Hajbarabadu, gdzie ukończył studia na Uniwersytecie Nazama. Otrzymał stypendium rządu Hajdarabadu, aby studiować na uniwersytecie w Montpellier, we Francji, później zaś uczęszczał na Sorbonę. Mieszkał we Francji od 1929-1939r., a powtórnie od 1946-1956r. Napisał swą pierwszą nowelę jako nastolatek. Pierwsza powieść Kanthapura ukazała się w Anglii w 1938r. i spotkała się z wielkim uznaniem. W 1947r. wydał zbór nowel Krowa barykad, a Wąż i sznur, za którą otrzymał nagrodę Sahitya Akademi, ukazała się w Anglii w 1960r. i w Stanach Zjednoczonych w 1963r. Późniejsza książka Kot i Szekspir jest podobnie jak Wąż i sznur, powieścią metafizyczną. Rao czuje się równie dobrze w Indiach jak na Zachodzie. Zna gruntownie zarówno klasyczną literaturę sanskrycką, jak współczesną europejską. Z jednej strony głęboki wpływ wywarły na niego Ramajana, Mahabharata, Gita i Wedanta, z drugiej W.B. Yeats, Gide i Malraux. Jak większość intelektualistów jego generacji, Raja Rao znalazł się pod urokiem Mahatmy Gandhiego. W 1942r. spędził kilka miesięcy w aszramie Gandhiego w Indiach centralnych. Wykładał filozofię indyjską na różnych uniwersytetach amerykańskich, W 1966r. otrzymał nagrodę Sahitya Akademi za powieść Wąż i sznur, a w 1969r. prezydent Indii odznaczył go orderem Padma Bhushan.
Raja Rao: Sklepik z ciecierzycą (angielski)
Historia życia Motilala i jego żony Beti Bai, którzy na początku wspólnej drogi byli bardzo biedni. Z miedzianym garnkiem, odziani jedynie w łachmany, wędrowali od wsi do wsi, śpiewając i żebrząc. Z czasem jednak los się do nich uśmiechnął i mieli dość pieniędzy, aby żyć godnie i w dostatku. Czy to zapewniło im jednak szczęście?
Raja Rao: Nimka (angielski)
Opowieść o Nimce, inaczej zwanej Nimoczką, Rosjance pochodzenia kaukaskiego, która wolała uchodzić za Czerkieskę, bo to dodawało jej tajemniczości. Opowieść o jej losach, decyzjach i rozterkach relacjonowana przez studenta z Paryża.

P.B. Bhave urodził się w Dhulii w 1910r. w rodzinie lekarzy i działaczy oświatowych. Ukończył studia prawnicze na uniwersytecie w Nagpurze. Pisać zaczął jeszcze w szkole średniej. „Siłą napędową była możliwość wypowiedzenia się.” Rozczytywał się w klasycznej literaturze indyjskiej, wielki wpływ wywarły nań Ramajana i Mohabharata oraz dzieła Kalidasy. Szekspir, Dostojewski, Czechow, Maupassant, Wiktor Hugo i Tomasz Hardy – oto jego ulubieni autorzy. Bhave należy do najwybitniejszych autorów nowel w języku marathi. W ciągu dwudziestu lat napisał około tuzina powieści, setki nowel i wiele sztuk. Krytycy uważają go za jednego z pionierów nowego prądu w nowelistyce w języku marathi, który podobnie jak bengalski, jest żywotny i prężny. Sam Bhave uważał, że horyzonty pisarzy indyjskich są raczej wąskie i że należy je poszerzać. Bhave łączył działalność literacką z praktyką prawniczą.
P. B. Bhave: Tajemnica (marathi)
Opowiadanie to jest próbą odgadnięcia tajemnicy małżeństwa i kryjącej się w tym słowie pewniej magii, która przyciąga tak wiele par, a także przedstawieniem jednego ze sposobów dojrzewania do decyzji o zawarciu związku.

Źródło: "Opowiadania indyjskie" K.Natwar-Singh, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1973.

wtorek, 03 sierpnia 2010
Garam Masala, czyli Podrywacze

Garam Masala to bardzo słaby film, który na siłę twórcy chcieli uczynić śmiesznym, a tak naprawdę stał się prawdziwą klapą. Przez cały czas odnosiłam wrażenie, że nie ma on konkretnej fabuły, a sceny są na siłę połączone w ciężkostrawną całość. Postaci są banalne, wątki naciągane, muzyka fatalna, gra aktorów na bardzo niskim poziomie, a dialogi bez sensu. Uważam, że sens Garam Masala to całkowita strata czasu. Fakt, że zdjęcia do teledysków są ładne jednak to za mało, żeby pozytywnie wypowiadać się na temat tego filmu. Dlatego bez cienia wątpliwości i śmiało mogę powiedzieć, że film jest beznadziejny.

Garam Masala film


Treść i trailer filmu Garam Masala

Zdjęcie: www.bollywood.pl

Garam Masala

Produkcja: Ratan Jain, Gautam Kumar
Scenariusz: Priyadarshan
Reżyseria: Priyadarshan
Muzyka: Pritam Chakraborty
Obsada: Akshay Kumar, John Abraham, Paresh Rawal, Rimi Sen, Neha Dhupia, Daisy Bopanna, Nargis Bagheri, Neetu Chandra

Garam Masala

Mac (Akshay Kumar) i Sam (John Abraham) są przyjaciółmi i pracują jako fotografowie w tej samej gazecie. Jednak gdy Sam wygrywa konkurs fotografii prasowej i zdobywa nie tylko wycieczkę do USA, ale także awans, Mac postanawia wywołać w nim uczucie zazdrości. Ma niewiele czasu na znalezienie odpowiedniego mieszkania, drogiego samochodu, a także pięknych kobiet. Kiedy Sam wraca ze Stanów nie może uwierzyć, jak poszczęściło się przyjacielowi, który umawia się na raz z trzema atrakcyjnymi stewardesami. Do tego wmawia każdej, że jest tą jedyną i musi bardzo dbać o to, by żadna nie dowiedziała się o pozostałych. Szybko okazuje się, że nie jest to łatwe, nawet jeśli z pomocą przybywa kucharz Mambo. Do tego pojawia się pierwsza narzeczona Maca, która zaczyna coś podejrzewać. Co się stanie, gdy wszystkie kobiety znajdą się w mieszkaniu Maca jednocześnie? Uda mu się wybrnąć z opałów?

Trailer

Opis i zdjęcie: www.bollywoodfilms.pl

poniedziałek, 02 sierpnia 2010
Tashan, czyli Zabójczy styl

Na samym początku film wydał mi się słaby, a nawet bardzo słaby. Przez pierwsze pół godziny na ekranie pojawiał się mafioso Bhaiyyaji, grany przez Anila Kapoora, którego obecność wydawała się bezsensowna i niepotrzebna. Podejrzewam, że miał wprowadzić kilka humorystycznych akcentów i ogólnie wywoływać uśmiech, jednak według mnie nie spełnił tej roli. Tashan przed porażką ratują jednak przygody Pooji, Jimmy’ego i Bachchana, tak skomplikowane i zagmatwane, że do samego końca nie wiadomo, kto kłamie, a kto jest szczery. Bardzo podobała mi się gra głównych bohaterów: Saifa Ali Khana, Akshaya Kumara, Kareeny Kapoor, zwłaszcza Kareeny Kapoor, której zabawna, łobuzerska, nieobliczalna postać wniosła wielki wkład do filmu.


Tashan


Tashan


Pozytywnie oceniam także teledyski (do samej muzyki mam pewne zastrzeżenia) pełne barw, pięknych widoków, ciekawych choreografii, a czasami jej brak.
Nadal uważam, że w filmie jest sporo słabszych punktów jak na przykład przerysowane sceny walki, absurdalne strzelaniny i kiepski angielski mafiosa, jednak wspomniane wcześniej elementy ocenione na plus, sprawiają, że Tashan ma swój zabójczy styl.
 


Treść i trailer filmu Tashan


Dil Haara


Falak Tak



Zdjęcia:
www.bollywood.pl

Tashan

Produkcja: Aditya Chopra, Yash Chopra, Sanjay Shivalkar, Aashish Singh
Reżyseria: Vijay Krishna Acharay
Scenariusz: Vijay Krishna Acharay
Muzyka: Vishal-Shekhar
Obsada: Saif Ali Khan, Akshay Kumar, Kareena Kapoor, Anil Kapoor, Ibrahim Ali Khan, Sanjay Mishra, Manoj Pahwa, Yashpal Sharma


Tashan

Przystojny pracownik call-center Jimmy Cliff (Saif Ali Khan), mało rozgarnięty początkujący gangster Bachchan Pande (Akshay Kumar) oraz piękna Pooja Singh (Kareena Kapoor), której nie można ufać, wyruszają w podróż przez spektakularne Indie, w podróż, która odmieni ich życie, w podróż podczas której nawet oszuści muszą sobie nawzajem zaufać, jeśli chcę przeżyć. Problem w tym, że na tym świecie nikomu nie można ufać wiecznie. Trójce bohaterów towarzyszy jeszcze piekielnie niebezpieczny Bhaiyyaji (Anil Kapoor) – gangster-indywidualista, który uwielbia zabijać ludzi, tak bardzo jak mówić po angielsku.


Trailer:


Zdjęcie: www.bollywood.pl

niedziela, 01 sierpnia 2010
"Opowiadania indyjskie" K.Natwar-Singh 1/3

Tematy nowel są różnorodne – w pewnej mierze zależą od tego, z jakiej części Indii pochodzi autor. Sposób traktowania tych tematów wykazuje uderzające różnice. Niektórzy pisarze wychwalają tradycyjne cnoty, inni koncentrują się na problemie losu ludzkiego w starożytnym kraju, który usiłuje pogodzić się z wiekiem dwudziestym.
Różnią się stylem, wrażliwością, uświadomieniem społecznym, dorobkiem twórczym i rozmachem, ale ich głęboki humanizm jest źródłem jedności duchowej, cechy szczególnie indyjskiej.

Nowele te, razem wzięte, są znakomitym przykładem tradycji indyjskiej i dowodem, że pisarz indyjski, bez względu na to, czy pisze w języku hindi, tamilskim, bengalskim malajalam czy angielskim, tworzy w duchu tej tradycji. Bardzo często czyni to bezwiednie.

Rabindranath Tagore urodził się 7 maja 1861r., zmarł 7 sierpnia 1941r. W 1913r. przyznano mu Nagrodę Nobla w dziale literatury. W literackim i kulturalnym życiu współczesnych Indii Tagore jest postacią najbardziej znaną. Poeta, patriota, powieściopisarz, dramaturg, autor nowel, kompozytor, filozof, działacz oświatowy, malarz – człowiek ten odegrał wielką rolę w indyjskim odrodzeniu kulturalnym. Urodził się i wychował w rodzinie zamożne, o upodobaniach artystycznych. Ojciec i dziadek byli wybitnymi uczonymi i przywódcami ideologicznymi w Bengalu. Miał utalentowane rodzeństwo. Tagore był pisarzem płodnym, pierwszy wiersz napisał, zanim przekroczył dziesiąty rok życia, a pierwszą powieść, gdy miał lat dziewiętnaście. Najbardziej znanym dziełem jest tom wierszy pt. Gigandżali. Yeats powiedział o tej książce: „Całymi dniami nosiłem przy sobie rękopis tych tłumaczeń, czytając w pociągu, na górnym piętrze omnibusów i w restauracjach, a często musiałem go zamykać, aby jakiś obcy nie zauważył, jak bardzo jestem wzruszony.” Kabulczyk i Głodne kamienie powstały w języku bengalskim w latach dziewięćdziesiątych XIX wieku.
Rabindranath Tagore: Kabulczyk (bengalski)
Opowieść ukazująca wyjątkową więź między dziewczynką o imieniu Mini a biednym Afgańczykiem, dla którego spotkania z małą przyjaciółką i drobne prezenty w postaci owoców są sposobem na zwalczenie ogromnej tęsknoty za córką, rodziną i ojczyzną.
Rabindranath Tagore: Głodne kamienie (bengalski)
Głodne kamienie to niedokończona historia Srijuta Takiego-a-Takiego, który zamieszkał w murach pałacu, gdzie szalały „niezliczone nieodwzajemnione namiętności i niezaspokojone tęsknoty i pożary dzikich płomiennych rozkoszy, gdzie przekleństwo owych cierpień miłosnych i zawiedzionych nadziei sprawiło, iż każdy jego kamień jest spragniony i głodny, i niby wygłodzona czarownica gotów połknąć każdego żywego mężczyznę, który się przypadkiem zbliży.”

Sarat Chandra Chatterji (1876-1938)  to bengalski powieściopisarz i nowelista. Urodził się w biednej rodzinie niedaleko Kalkuty; nie ukończył żadnej szkoły i zaczął pisać, gdy już dobiegał trzydziestki. Pierwsza opowieść Mandir (Świątynia) ukazała się w druku w 1907r. Potem już zdobył szturmem świat literacki Bengalu. Czytano go na całym subkontynencie, tłumaczono na wszystkie ważniejsze języki indyjskie. Wprawdzie popadł w konflikt z konserwatystami i ortodoksyjnymi krytykami i namiętnie atakował fałszywą moralność, ale pisał stylem bezpośrednim i prostym, nie silił się na wygłaszanie kazań. Sarat Chandra napisał dwanaście powieści i wiele nowel, w których malował obraz wsi bengalskiej, barwny i zarazem tragiczny. Popularność jego w latach dwudziestych i trzydziestych dwudziestego wieku równa była popularności Tagorego. Z kilku jego powieści zrobiono w Indiach filmy, które cieszyły się dużym powodzeniem.
Sarat Chandra Chatterji: Susza (bengalski)
Obraz śmierci zwierzęcia z powodu zbyt wielkiego przywiązania właściciela do niego, któremu zabrakło odwagi, aby rozstać się z ulubieńcem, a także z powodu braku współczucia innych ludzi, którzy nie okazali dobrego serca podczas klęski suszy.

C. Rajagopalachari (1878-1972) urodził się w południowym okręgu Salem, tysiąc mil na południe od Ddelhi. Rodzina jego należała wprawdzie do wysokiej kasty bramińskiej, ale była bardzo biedna. Uczęszczał do szkoły podstawowej i średiej w Bangalur, a w Madrasie ukończył prawo. „Nie kształciłem się za granicą. Byłem prawnikiem do 1900 do 1919r. Nigdy nie byłem pisarzem. Interesowałem się reformami społecznymi i wolnością Indii. Pisałem wtedy, gdy miałem na to ochotę, oczywiście tylko po to, by popierać te sprawy, a nie jako zawodowy czy poświęcający im się szczególnie autor.” W 1919r. Rajagopalachari przyłączył się do Ruchu Antykooperacyjnego Mahatmy Gandhiego i był kilkakrotnie aresztowany w latach 1921-1942. W 1937r. wybrano go premierem stanu Madras w ramach samorządu prowincjonalego, wprowadzonego przez Brytyjczyków przed drugą wojną światową. Po odzyskaniu niepodległości był gubernatorem Bengalu, a od czerwca 1948r. do stycznia 1950r. Generalnym Gubernatorem Indii. W latach 1950-1951 był ministrem spraw wewnętrznych Indii, w 1952-1954 premierem Madrasu. Był też przywódcą stronnictwa Swatantra (Wolność). W 1962r. przybył do Stanów Zjednoczonych jako członek Gandhijskiej Delegacji Pokojowej, aby omówić z prezydentem Kennedym sprawę zakazu prób atomowych. Opublikował m.in. Fatalny wóz i inne opowiadania, Wyjście, Marcus Aurelius oraz Ramajanę i Mahabharatę (po angielsku i tamilsku).
C. Rajagopalachari: Ardhanari (tamilski)
Historia młodego i zdolnego Ardhanariego – niedotkalnego, która udowadnia, że trudno wuwolnic się od zgubnego w skutkach przywiązania do tradycji przestrzegania podziału kastowego.

Prema Chanda (1880-1936)  uważa się za największego powieściopisarza i nowelistę w języku hindi. Urodził się w skromnej mieszczańskiej rodzinie w północnych Indiach. Dhanpat Rai Srivastava (tak brzmiało jego prawdziwe nazwisko) był wytworem kultury indo-perskiej, wyrósł zaś w otoczeniu, w którym w równej mierze posługiwano się językiem hindi i urdu. W ciągu 56 lat życia napisał dziesięć powieści i około 250 nowel. Wcześniejsze utwory pisał w urdu, ale w 1914 roku przerzucił się na język hindi. W dzieciństwie i młodości doświadczył wielkiej biedy i tragedii osobistej. Oboje rodzice zmarli, zanim skończył 20 lat, jego młoda żona również. Pracował na różnych niskich stanowiskach w służbie państwowej, kiedy zaś pierwszy zbiór nowel pt. Soze-watan został zakazany w 1907r. ze względu na nacjonalistyczne zabarwienie, zaczął pisać pod pseudonimem Prem Chand. Tołstoj i Gandhi byli jego literackimi i duchowymi przewodnikami. Nie bez znaczenia była również twórczość Wiktora Hugo i Romain Rollanda. Marks i Freud wywierali wówczas wielki wpływ na intelektualistów indyjskich, uległ mu także Prem Chand, nie wierzył jednak w metody rewolucyjne, toteż bardziej pociągały go nauki Gandhiego. W 1920r., kiedy Gandhi rozpoczął swoją kampanię „odmowy współdziałania”, skierowaną przeciwko Brytyjczykom, Prem Chand zrezygnował z posady i cały swój czas poświęcił pisarstwu. Prem Chand znał wieś indyjską z pierwszej ręki, odmalował życie chłopów zadziwiająco wiernie, z wielkim zrozumieniem i współczuciem. Był to twórczy artysta, niesłychanie pracowity i dokładny. Głęboko przejmował się losem swoich rodaków pod obcym panowaniem, a swój protest wyrażał w znakomitej prozie, pozbawionej wszakże goryczy. Umarł w 1936r. Przez całe życie prześladowały go chroniczne kłopoty finansowe i słabe zdrowie. Sława i uznanie przyszły dopiero po śmierci. Kilka miesięcy przed tym ukazała się jego najbardziej znana i najambitniejsza powieść Godan. Przetłumaczył również na hindi Powrót do Matuzalema Shawa, nowele Tołstoja i Thais Anatola France’a. Całun jest znakomicie zbudowaną nowelą. Czytając ją, zagląda się w ciemne zakątki ludzkiego umysłu i staje przed sprawami życia, na które nie ma odpowiedzi po tej stornie grobu. Somerset Maugham powiedział kiedyś: „Pieniądz jest szóstym zmysłem, który pozwala cieszyć się tamtymi pięcioma.” Brak pieniędzy może sprawić, że człowiek zachowa się jak zwierzę. Nagi realizm Całunu jest przerażający, a przecież cechuje go oszczędność słów i brak sentymentalizmu, które stawiają Prema Chanda w rzędzie największych mistrzów noweli indyjskiej.
Prem Chand: Całun (hindi)
Całun to jedyna nowa rzecz, jakiej potrzebuje zmarły i jaka mu się należy nawet gdy za życia nie miał łacha, żeby się okryć. Zwyczaj praktykowany także przez najbiedniejszych z ludu, którzy potrafią okazać miłość i oddanie zmarłej osobie. I tylko przez takich, bo przkład Ghisu i Madhawa pokazuje, ze nie każdy wie, co to szacunek dla tych, którzy odeszli.
Prem Chand: Wymówienie (hindi)
Portret kancelisty, urzędnika indyjskiego w czasach panowania Brytyjczyków. Fateh Czand to człowiek dobry i uczynny, któremu nie wiedzie się w życiu najlepiej , ponieważ wszyscy go wykorzystują, a on znosi to z wielką cierpliwością do czasu...

Źródło: Opowiadania indyjskie K.Natwar-Singh, Państwowy Instytut Wydawniczy, 1973.

poniedziałek, 19 lipca 2010
Shibani Bahija

Shibani Bahija to indyjska scenarzystka. Ukończyła dwa fakultety związane z filmem i sztuką na amerykańskich uczelniach: DePauw University oraz San Francisco State University. Współpracowała z firmą Sony przy tworzeniu spotów reklamowych. Jako scenarzystka zadebiutowała w 2006 roku filmem Faana, dzieki Karanowi Joharowi, który przekazał jej scenariusz do realizacji przez Yash Raj Films. Kolejnym sukcesem Shibani był scenariusz do poruszającego filmu Kabhi Alvida Naa Kehna, który potwierdził jej talent. Do tej pory Bahija ma na swoim koncie 4 scenariusze, w tym najnowszy do filmu pt. My Name Is Khan (2010).


Shibani Bahija



Filmografia:

2010 – My Name Is Khan
2008 – Kidnap
2006 - Kabhi Alvida Naa Kehna
2006 - Faana

Zdjęcie: www.depauw.edu

1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 75
| < Grudzień 2017 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
Zakładki:
01. Bollywood
02. Tollywood
03. Kollywood
04. Bengal
05. Kino artystyczne z Indii
06. Kooprodukcje indyjskie
07. Hollywood z akcentem indyjskim
08. Dokument
09. Książki o Indiach/ z Indiami w tle
10. Teksty i łumaczenia piosenek
11. Bollywood-linki
12. Zdjęcia i tapety BOLLYWOOD
13. Shahrukh Khan
14. Muzyka BOLLYWOOD
15. Indie
16. Blogi o Bollywood
17. Czytane i przeglądane
18. Ważne strony