Make a promise to live a lifetime in every heartbeat
piątek, 20 sierpnia 2010
Dastaan-E-Om Shanti Om - Om Shanti Om

Sunnewaalon
Suno Aisa Bhi Hota Hai
Dil Deta Hai Jo
Woh Jaan Bhi Khota Hai
Pyar Aisa Jo Karta Hai,
Kya Mar Ke Bhi Marta Hai,
Aao Tum Bhi Aaj Sunlo
Dastan Hai Yeh Ki Ik Tha Naujawan
Jo Dil Hi Dil Me Ek Hasina Ka Tha Diwana
Woh Haseena Thi Ke Jisaki Khubsurati,
Ka Duniyabhar Mein Tha Mashahoor Afsaana
Dono Ki Yeh Kahaani Hai Jisako Sabhi
Kehte Hai Om Shanti Om

(Naujawaan Ki Thi Aarjoo, Usaki Thi Yehi Justjoo
Uss Haseena Mein Usako Mile, Ishq Ke Saare Rango?) - 2
Usane Na Jaane Yeh Naadaani Hai,
Woh Reth Ko Samajha Ke Paani Hai
Kyun Aisa Tha, Kis Liye Tha,
Yeh Kahaani Hai
Daastaan Hai Yeh Ke Uss Dilkash Hassena Ke,
Nigaahon Dil Mein Koi Dusara Hi Tha
Bekhar Iss Baat Se Uss Naujawaan,
Ke Khaabon Ka Anjaam Toh Hona Bura Hi Tha
Tute Khaabon Ki Uss Daastaan Ko Sabhi
Kehte Hai Om Shaanti Om


Sunnewaalon
Suno Aisa Bhi Hota Hai,
Koi Jitna Hase
Utana Hi Rota Hai
Deewaani Hoke Haseena,
Khaayi Kya Dhoke Haseena,
Aao Tum Bhi Aaj Sunlo
Daastaan Hai Yeh Ki Uss Maasoom
Haseena Ne Jise Chaaha O Tha Undar Se Harjaayi
Sangdil Se Dil Lagaake,
Bewafa Ke Haath Aake,
Usane Ik Din Maut Hi Paayi
Ik Sitam Ka Fasaana Hai Jisako Sabhi
Kehte Hai Om Shaanti Om
Kyun Koi Kaatil Samajhata Nahi,
Yeh Julm Wo Hai Jo Jhukata Nahi
Yeh Daag Woh Hai Jo Mitata Nahi,
Rehta Hai Khuni Ke Haath Par
Khun Uss Haseena Ka Jab Tha Huva,
Koi Waha Tha Pahunch Toh Gaya
Lekin Use Woh Bacha Na Saka,
Roya Tha Pyaar Usake Maut Par
Daastaan Hai Yeh Ki Jo Pehchaanata
Hai Khuni Ko Woh Naujawaan Hai Laut Ke Aaya
Keh Rahi Hai Jindagi
Kaatil Samajhale Usake Sar Pe
Chha Chuka Hai Maut Ka Saaya
Janmo Ki, Karmo Ki Hai Kahaani Jise
(Kehte Hai Om Shaanti Om - 3)





J
est to jedna z moich ulubionych piosenek z tego filmu. Ma niezwykły klimat i super przedstawia całą historię.

wtorek, 17 sierpnia 2010
"Opowiadania indyjskie" K.Natwar-Singh 2/3

Druga część nowel z cyklu "Opowiadania indyskie". Część pierwsza tutaj.

Mulk Raj Anand urodził się 12 grudnia 1905 roku w Peszawarze, w Północno-Zachodniej Prowincji Granicznej. Ojciec jego pochodził z kasty rzemieślników zajmujących się obróbką srebra i miedzi, ale później wstąpił do armii brytyjsko-indyjskiej; matka była chłopką ze Środkowego Pendżabu. Jak sam twierdził, „był źle kształcony w szkołach podstawowych i średnich Pendżabu; wyrównał pewne zaległości w nauce podczas studiów, które ukończył ze stopniem doktora w londyńskim University Collage i w Cambridge.” Pisze, iż wywarli na niego wpływ Tagore, Iqbal, Gorki, E.M. Forster, Malraux, Celine, Henry Miller i chiński pisarz Lusiun. Pisał w języku angielskim; na jego dorobek powieściopisarski składają się m.in.: Niedotykalni (1935), Kulis (1936), Czarne Wody (1940), Miecz i sierp (1942), Siedem letnich pór roku (1945), Prywatne życie księcia indyjskiego (1951), Droga (1960) i Oblicze poranka (1969). Anand był prze wiele lat redaktorem miesięcznika w języku angielskim „Marg”, poświęconego sztuce. Przez pewien czas wykładał sztukę i literaturę na Uniwersytecie Pendżabskim w Czandigarh. Od 1965r. był sekretarzem Narodowej Akademii Sztuk, a w 1966r. otrzymał wysokie odznaczenie Padma Bhushan z rąk prezydenta Indii. Anand uważa, że największym osiągnięciem współczesnej literatury indyjskiej jest „synteza wartości zachodnich i indyjskich, rozbudzająca na nowo wysiłki w kierunku ukształtowania nowoczesnej wrażliwości i świadomości.” Zmarł 28 września 2004 w Pune.
Mulk Raj Anand: Związek Zawodowy Fryzjerów (angielski)
Historia Czandu, młodego fryzjera ze wsi, który dokonał w oczach swoich przyjaciół wielkiej rzeczy – udowodnił, że osoby wykonujące posługi dla bogaczy mają swoją godność, rozum i zasługują na okazywanie im szacunku.
Mulk Raj Anand: Donosiciel (angielski)
Donosicielem może być każdy, nawet najmniej podejrzewana o to osoba, która robi to samo co reszta, powtarza ich słowa ze wszystkim się zgadzając i robiąc przy tym wrażenie człowieka przygniecionego jakimś nieznanym lękiem czy obsesją.

R.K. Narayan  urodził się w 1906r. w Madrasie jako jedno z dziesięciorga dzieci w rodzinie braminów wysokiej kasty. Ojciec był nauczycielem. Narayan kształcił się w Madrasie, ale „nie cierpiał szkoły i niczego się tam nigdy nie nauczył”. Uzyskał dyplom w Kolegium Maharadży w 1930r., mając 24 lata. Ożenił się w 1934r., stracił żonę w 1939r. Od dziecka chciał być pisarzem. Czytał powieściopisarzy rosyjskich, nie zachwyca się jednak Tołstojem. Natomiast pełen jest podziwu dla dzieł Wiktora Hugo, Dumasa, H.G. Welsa, E.M. Forstera i D.H. Lawrence’a. Dzięki pomocy Grahama Greena opublikował w Londynie w 1935r. pierwszą powieść pt. Swami i przyjaciele. W przedmowie do drugiej książki Narayana, The Bechelor of Arts, Graham Green pisał: „To Narayan swą książką Swami i przyjaciele pierwszy ukazał mi żywe Indie, to znaczy ludność indyjską i jej styl życia... Jego powieści na pewno rozszerzają naszą wiedzę o cechach indyjskich, wolę jednak uważać je za wkład do literatury angielskiej, wkład wybitnie dojrzały.” Czytelnicy angielscy poznali Narayana w 1952r., gdy wydawnictwo Michigan State Univerdity Press zaczęło drukować jego wcześniejsze książki. Należą do nich, oprócz Swami i przyjaciele, The Bechelor of Art. (1937), Ciemny pokój (1938), Dzień astrologa i inne opowiadania (1947), Mr. Sampath (1949), Ekspert do spraw finansowych (1954), Czekając na Mahatmę (1955). Późniejsze książki to Przewodnik (1958), Pożeracz ludzi z Malgudi (1961), Bogowie, demony i inni (1964), Sprzedawca słodyczy (1967) i Jeden koń i dwie kozy (1970). Powieść Przewodnik przyniosła mu nagrodę Sahitya Akademi, najwyższe wyróżnienie literackie w Indiach. Książki jego odznaczają się humorem, nieobraźliwą ironią, jedyną w swoim rodzaju indyjskością i prostotą pełną uroku i autentyczności. Nie bawi się w żadne „izmy”; nie prawi kazań, nie moralizuje, lecz obserwuje i notuje. Narayan, człowiek denerwująco skromny, powiedział kiedyś: „Jeśli pomyśleć spokojnie, to się okazuje, że niewiele potrafi się powiedzieć o samym sobie.” Zmarł 13 maja 2001 roku.
R. K. Narayan: Dzień astrologa (angielski)
Dzień astrologa to historia człowieka, który z przyczyn niezależnych od niego samego i bez specjalnych predyspozycji został astrologiem. Zarabia pieniądze na utrzymanie rodziny mówiąc ludziom rzeczy, które sprawiają im przyjemność i zdumiewają.
R. K. Narayan: Ślepy pies (angielski)
Opowieść ukazująca bezradność innych wobec stworzenia wracającego do swego złego losu z własnej i nieprzymuszonej woli.

Raja Rao  urodził się w 1909r. w Hassanie (Majsur), zmarł 8 lipca 2006r. Ojciec jego był profesorem języka kannaryjskiego w Hajdarabadzie i tam Raja Rao pobierał nauki. Od 1925r. do 1927r. studiował francuski na uniwersytecie w Aligarh, po czym wrócił do Hajbarabadu, gdzie ukończył studia na Uniwersytecie Nazama. Otrzymał stypendium rządu Hajdarabadu, aby studiować na uniwersytecie w Montpellier, we Francji, później zaś uczęszczał na Sorbonę. Mieszkał we Francji od 1929-1939r., a powtórnie od 1946-1956r. Napisał swą pierwszą nowelę jako nastolatek. Pierwsza powieść Kanthapura ukazała się w Anglii w 1938r. i spotkała się z wielkim uznaniem. W 1947r. wydał zbór nowel Krowa barykad, a Wąż i sznur, za którą otrzymał nagrodę Sahitya Akademi, ukazała się w Anglii w 1960r. i w Stanach Zjednoczonych w 1963r. Późniejsza książka Kot i Szekspir jest podobnie jak Wąż i sznur, powieścią metafizyczną. Rao czuje się równie dobrze w Indiach jak na Zachodzie. Zna gruntownie zarówno klasyczną literaturę sanskrycką, jak współczesną europejską. Z jednej strony głęboki wpływ wywarły na niego Ramajana, Mahabharata, Gita i Wedanta, z drugiej W.B. Yeats, Gide i Malraux. Jak większość intelektualistów jego generacji, Raja Rao znalazł się pod urokiem Mahatmy Gandhiego. W 1942r. spędził kilka miesięcy w aszramie Gandhiego w Indiach centralnych. Wykładał filozofię indyjską na różnych uniwersytetach amerykańskich, W 1966r. otrzymał nagrodę Sahitya Akademi za powieść Wąż i sznur, a w 1969r. prezydent Indii odznaczył go orderem Padma Bhushan.
Raja Rao: Sklepik z ciecierzycą (angielski)
Historia życia Motilala i jego żony Beti Bai, którzy na początku wspólnej drogi byli bardzo biedni. Z miedzianym garnkiem, odziani jedynie w łachmany, wędrowali od wsi do wsi, śpiewając i żebrząc. Z czasem jednak los się do nich uśmiechnął i mieli dość pieniędzy, aby żyć godnie i w dostatku. Czy to zapewniło im jednak szczęście?
Raja Rao: Nimka (angielski)
Opowieść o Nimce, inaczej zwanej Nimoczką, Rosjance pochodzenia kaukaskiego, która wolała uchodzić za Czerkieskę, bo to dodawało jej tajemniczości. Opowieść o jej losach, decyzjach i rozterkach relacjonowana przez studenta z Paryża.

P.B. Bhave urodził się w Dhulii w 1910r. w rodzinie lekarzy i działaczy oświatowych. Ukończył studia prawnicze na uniwersytecie w Nagpurze. Pisać zaczął jeszcze w szkole średniej. „Siłą napędową była możliwość wypowiedzenia się.” Rozczytywał się w klasycznej literaturze indyjskiej, wielki wpływ wywarły nań Ramajana i Mohabharata oraz dzieła Kalidasy. Szekspir, Dostojewski, Czechow, Maupassant, Wiktor Hugo i Tomasz Hardy – oto jego ulubieni autorzy. Bhave należy do najwybitniejszych autorów nowel w języku marathi. W ciągu dwudziestu lat napisał około tuzina powieści, setki nowel i wiele sztuk. Krytycy uważają go za jednego z pionierów nowego prądu w nowelistyce w języku marathi, który podobnie jak bengalski, jest żywotny i prężny. Sam Bhave uważał, że horyzonty pisarzy indyjskich są raczej wąskie i że należy je poszerzać. Bhave łączył działalność literacką z praktyką prawniczą.
P. B. Bhave: Tajemnica (marathi)
Opowiadanie to jest próbą odgadnięcia tajemnicy małżeństwa i kryjącej się w tym słowie pewniej magii, która przyciąga tak wiele par, a także przedstawieniem jednego ze sposobów dojrzewania do decyzji o zawarciu związku.

Źródło: "Opowiadania indyjskie" K.Natwar-Singh, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1973.

wtorek, 03 sierpnia 2010
Garam Masala, czyli Podrywacze

Garam Masala to bardzo słaby film, który na siłę twórcy chcieli uczynić śmiesznym, a tak naprawdę stał się prawdziwą klapą. Przez cały czas odnosiłam wrażenie, że nie ma on konkretnej fabuły, a sceny są na siłę połączone w ciężkostrawną całość. Postaci są banalne, wątki naciągane, muzyka fatalna, gra aktorów na bardzo niskim poziomie, a dialogi bez sensu. Uważam, że sens Garam Masala to całkowita strata czasu. Fakt, że zdjęcia do teledysków są ładne jednak to za mało, żeby pozytywnie wypowiadać się na temat tego filmu. Dlatego bez cienia wątpliwości i śmiało mogę powiedzieć, że film jest beznadziejny.

Garam Masala film


Treść i trailer filmu Garam Masala

Zdjęcie: www.bollywood.pl

Garam Masala

Produkcja: Ratan Jain, Gautam Kumar
Scenariusz: Priyadarshan
Reżyseria: Priyadarshan
Muzyka: Pritam Chakraborty
Obsada: Akshay Kumar, John Abraham, Paresh Rawal, Rimi Sen, Neha Dhupia, Daisy Bopanna, Nargis Bagheri, Neetu Chandra

Garam Masala

Mac (Akshay Kumar) i Sam (John Abraham) są przyjaciółmi i pracują jako fotografowie w tej samej gazecie. Jednak gdy Sam wygrywa konkurs fotografii prasowej i zdobywa nie tylko wycieczkę do USA, ale także awans, Mac postanawia wywołać w nim uczucie zazdrości. Ma niewiele czasu na znalezienie odpowiedniego mieszkania, drogiego samochodu, a także pięknych kobiet. Kiedy Sam wraca ze Stanów nie może uwierzyć, jak poszczęściło się przyjacielowi, który umawia się na raz z trzema atrakcyjnymi stewardesami. Do tego wmawia każdej, że jest tą jedyną i musi bardzo dbać o to, by żadna nie dowiedziała się o pozostałych. Szybko okazuje się, że nie jest to łatwe, nawet jeśli z pomocą przybywa kucharz Mambo. Do tego pojawia się pierwsza narzeczona Maca, która zaczyna coś podejrzewać. Co się stanie, gdy wszystkie kobiety znajdą się w mieszkaniu Maca jednocześnie? Uda mu się wybrnąć z opałów?

Trailer

Opis i zdjęcie: www.bollywoodfilms.pl

poniedziałek, 02 sierpnia 2010
Tashan, czyli Zabójczy styl

Na samym początku film wydał mi się słaby, a nawet bardzo słaby. Przez pierwsze pół godziny na ekranie pojawiał się mafioso Bhaiyyaji, grany przez Anila Kapoora, którego obecność wydawała się bezsensowna i niepotrzebna. Podejrzewam, że miał wprowadzić kilka humorystycznych akcentów i ogólnie wywoływać uśmiech, jednak według mnie nie spełnił tej roli. Tashan przed porażką ratują jednak przygody Pooji, Jimmy’ego i Bachchana, tak skomplikowane i zagmatwane, że do samego końca nie wiadomo, kto kłamie, a kto jest szczery. Bardzo podobała mi się gra głównych bohaterów: Saifa Ali Khana, Akshaya Kumara, Kareeny Kapoor, zwłaszcza Kareeny Kapoor, której zabawna, łobuzerska, nieobliczalna postać wniosła wielki wkład do filmu.


Tashan


Tashan


Pozytywnie oceniam także teledyski (do samej muzyki mam pewne zastrzeżenia) pełne barw, pięknych widoków, ciekawych choreografii, a czasami jej brak.
Nadal uważam, że w filmie jest sporo słabszych punktów jak na przykład przerysowane sceny walki, absurdalne strzelaniny i kiepski angielski mafiosa, jednak wspomniane wcześniej elementy ocenione na plus, sprawiają, że Tashan ma swój zabójczy styl.
 


Treść i trailer filmu Tashan


Dil Haara


Falak Tak



Zdjęcia:
www.bollywood.pl

Tashan

Produkcja: Aditya Chopra, Yash Chopra, Sanjay Shivalkar, Aashish Singh
Reżyseria: Vijay Krishna Acharay
Scenariusz: Vijay Krishna Acharay
Muzyka: Vishal-Shekhar
Obsada: Saif Ali Khan, Akshay Kumar, Kareena Kapoor, Anil Kapoor, Ibrahim Ali Khan, Sanjay Mishra, Manoj Pahwa, Yashpal Sharma


Tashan

Przystojny pracownik call-center Jimmy Cliff (Saif Ali Khan), mało rozgarnięty początkujący gangster Bachchan Pande (Akshay Kumar) oraz piękna Pooja Singh (Kareena Kapoor), której nie można ufać, wyruszają w podróż przez spektakularne Indie, w podróż, która odmieni ich życie, w podróż podczas której nawet oszuści muszą sobie nawzajem zaufać, jeśli chcę przeżyć. Problem w tym, że na tym świecie nikomu nie można ufać wiecznie. Trójce bohaterów towarzyszy jeszcze piekielnie niebezpieczny Bhaiyyaji (Anil Kapoor) – gangster-indywidualista, który uwielbia zabijać ludzi, tak bardzo jak mówić po angielsku.


Trailer:


Zdjęcie: www.bollywood.pl

niedziela, 01 sierpnia 2010
"Opowiadania indyjskie" K.Natwar-Singh 1/3

Tematy nowel są różnorodne – w pewnej mierze zależą od tego, z jakiej części Indii pochodzi autor. Sposób traktowania tych tematów wykazuje uderzające różnice. Niektórzy pisarze wychwalają tradycyjne cnoty, inni koncentrują się na problemie losu ludzkiego w starożytnym kraju, który usiłuje pogodzić się z wiekiem dwudziestym.
Różnią się stylem, wrażliwością, uświadomieniem społecznym, dorobkiem twórczym i rozmachem, ale ich głęboki humanizm jest źródłem jedności duchowej, cechy szczególnie indyjskiej.

Nowele te, razem wzięte, są znakomitym przykładem tradycji indyjskiej i dowodem, że pisarz indyjski, bez względu na to, czy pisze w języku hindi, tamilskim, bengalskim malajalam czy angielskim, tworzy w duchu tej tradycji. Bardzo często czyni to bezwiednie.

Rabindranath Tagore urodził się 7 maja 1861r., zmarł 7 sierpnia 1941r. W 1913r. przyznano mu Nagrodę Nobla w dziale literatury. W literackim i kulturalnym życiu współczesnych Indii Tagore jest postacią najbardziej znaną. Poeta, patriota, powieściopisarz, dramaturg, autor nowel, kompozytor, filozof, działacz oświatowy, malarz – człowiek ten odegrał wielką rolę w indyjskim odrodzeniu kulturalnym. Urodził się i wychował w rodzinie zamożne, o upodobaniach artystycznych. Ojciec i dziadek byli wybitnymi uczonymi i przywódcami ideologicznymi w Bengalu. Miał utalentowane rodzeństwo. Tagore był pisarzem płodnym, pierwszy wiersz napisał, zanim przekroczył dziesiąty rok życia, a pierwszą powieść, gdy miał lat dziewiętnaście. Najbardziej znanym dziełem jest tom wierszy pt. Gigandżali. Yeats powiedział o tej książce: „Całymi dniami nosiłem przy sobie rękopis tych tłumaczeń, czytając w pociągu, na górnym piętrze omnibusów i w restauracjach, a często musiałem go zamykać, aby jakiś obcy nie zauważył, jak bardzo jestem wzruszony.” Kabulczyk i Głodne kamienie powstały w języku bengalskim w latach dziewięćdziesiątych XIX wieku.
Rabindranath Tagore: Kabulczyk (bengalski)
Opowieść ukazująca wyjątkową więź między dziewczynką o imieniu Mini a biednym Afgańczykiem, dla którego spotkania z małą przyjaciółką i drobne prezenty w postaci owoców są sposobem na zwalczenie ogromnej tęsknoty za córką, rodziną i ojczyzną.
Rabindranath Tagore: Głodne kamienie (bengalski)
Głodne kamienie to niedokończona historia Srijuta Takiego-a-Takiego, który zamieszkał w murach pałacu, gdzie szalały „niezliczone nieodwzajemnione namiętności i niezaspokojone tęsknoty i pożary dzikich płomiennych rozkoszy, gdzie przekleństwo owych cierpień miłosnych i zawiedzionych nadziei sprawiło, iż każdy jego kamień jest spragniony i głodny, i niby wygłodzona czarownica gotów połknąć każdego żywego mężczyznę, który się przypadkiem zbliży.”

Sarat Chandra Chatterji (1876-1938)  to bengalski powieściopisarz i nowelista. Urodził się w biednej rodzinie niedaleko Kalkuty; nie ukończył żadnej szkoły i zaczął pisać, gdy już dobiegał trzydziestki. Pierwsza opowieść Mandir (Świątynia) ukazała się w druku w 1907r. Potem już zdobył szturmem świat literacki Bengalu. Czytano go na całym subkontynencie, tłumaczono na wszystkie ważniejsze języki indyjskie. Wprawdzie popadł w konflikt z konserwatystami i ortodoksyjnymi krytykami i namiętnie atakował fałszywą moralność, ale pisał stylem bezpośrednim i prostym, nie silił się na wygłaszanie kazań. Sarat Chandra napisał dwanaście powieści i wiele nowel, w których malował obraz wsi bengalskiej, barwny i zarazem tragiczny. Popularność jego w latach dwudziestych i trzydziestych dwudziestego wieku równa była popularności Tagorego. Z kilku jego powieści zrobiono w Indiach filmy, które cieszyły się dużym powodzeniem.
Sarat Chandra Chatterji: Susza (bengalski)
Obraz śmierci zwierzęcia z powodu zbyt wielkiego przywiązania właściciela do niego, któremu zabrakło odwagi, aby rozstać się z ulubieńcem, a także z powodu braku współczucia innych ludzi, którzy nie okazali dobrego serca podczas klęski suszy.

C. Rajagopalachari (1878-1972) urodził się w południowym okręgu Salem, tysiąc mil na południe od Ddelhi. Rodzina jego należała wprawdzie do wysokiej kasty bramińskiej, ale była bardzo biedna. Uczęszczał do szkoły podstawowej i średiej w Bangalur, a w Madrasie ukończył prawo. „Nie kształciłem się za granicą. Byłem prawnikiem do 1900 do 1919r. Nigdy nie byłem pisarzem. Interesowałem się reformami społecznymi i wolnością Indii. Pisałem wtedy, gdy miałem na to ochotę, oczywiście tylko po to, by popierać te sprawy, a nie jako zawodowy czy poświęcający im się szczególnie autor.” W 1919r. Rajagopalachari przyłączył się do Ruchu Antykooperacyjnego Mahatmy Gandhiego i był kilkakrotnie aresztowany w latach 1921-1942. W 1937r. wybrano go premierem stanu Madras w ramach samorządu prowincjonalego, wprowadzonego przez Brytyjczyków przed drugą wojną światową. Po odzyskaniu niepodległości był gubernatorem Bengalu, a od czerwca 1948r. do stycznia 1950r. Generalnym Gubernatorem Indii. W latach 1950-1951 był ministrem spraw wewnętrznych Indii, w 1952-1954 premierem Madrasu. Był też przywódcą stronnictwa Swatantra (Wolność). W 1962r. przybył do Stanów Zjednoczonych jako członek Gandhijskiej Delegacji Pokojowej, aby omówić z prezydentem Kennedym sprawę zakazu prób atomowych. Opublikował m.in. Fatalny wóz i inne opowiadania, Wyjście, Marcus Aurelius oraz Ramajanę i Mahabharatę (po angielsku i tamilsku).
C. Rajagopalachari: Ardhanari (tamilski)
Historia młodego i zdolnego Ardhanariego – niedotkalnego, która udowadnia, że trudno wuwolnic się od zgubnego w skutkach przywiązania do tradycji przestrzegania podziału kastowego.

Prema Chanda (1880-1936)  uważa się za największego powieściopisarza i nowelistę w języku hindi. Urodził się w skromnej mieszczańskiej rodzinie w północnych Indiach. Dhanpat Rai Srivastava (tak brzmiało jego prawdziwe nazwisko) był wytworem kultury indo-perskiej, wyrósł zaś w otoczeniu, w którym w równej mierze posługiwano się językiem hindi i urdu. W ciągu 56 lat życia napisał dziesięć powieści i około 250 nowel. Wcześniejsze utwory pisał w urdu, ale w 1914 roku przerzucił się na język hindi. W dzieciństwie i młodości doświadczył wielkiej biedy i tragedii osobistej. Oboje rodzice zmarli, zanim skończył 20 lat, jego młoda żona również. Pracował na różnych niskich stanowiskach w służbie państwowej, kiedy zaś pierwszy zbiór nowel pt. Soze-watan został zakazany w 1907r. ze względu na nacjonalistyczne zabarwienie, zaczął pisać pod pseudonimem Prem Chand. Tołstoj i Gandhi byli jego literackimi i duchowymi przewodnikami. Nie bez znaczenia była również twórczość Wiktora Hugo i Romain Rollanda. Marks i Freud wywierali wówczas wielki wpływ na intelektualistów indyjskich, uległ mu także Prem Chand, nie wierzył jednak w metody rewolucyjne, toteż bardziej pociągały go nauki Gandhiego. W 1920r., kiedy Gandhi rozpoczął swoją kampanię „odmowy współdziałania”, skierowaną przeciwko Brytyjczykom, Prem Chand zrezygnował z posady i cały swój czas poświęcił pisarstwu. Prem Chand znał wieś indyjską z pierwszej ręki, odmalował życie chłopów zadziwiająco wiernie, z wielkim zrozumieniem i współczuciem. Był to twórczy artysta, niesłychanie pracowity i dokładny. Głęboko przejmował się losem swoich rodaków pod obcym panowaniem, a swój protest wyrażał w znakomitej prozie, pozbawionej wszakże goryczy. Umarł w 1936r. Przez całe życie prześladowały go chroniczne kłopoty finansowe i słabe zdrowie. Sława i uznanie przyszły dopiero po śmierci. Kilka miesięcy przed tym ukazała się jego najbardziej znana i najambitniejsza powieść Godan. Przetłumaczył również na hindi Powrót do Matuzalema Shawa, nowele Tołstoja i Thais Anatola France’a. Całun jest znakomicie zbudowaną nowelą. Czytając ją, zagląda się w ciemne zakątki ludzkiego umysłu i staje przed sprawami życia, na które nie ma odpowiedzi po tej stornie grobu. Somerset Maugham powiedział kiedyś: „Pieniądz jest szóstym zmysłem, który pozwala cieszyć się tamtymi pięcioma.” Brak pieniędzy może sprawić, że człowiek zachowa się jak zwierzę. Nagi realizm Całunu jest przerażający, a przecież cechuje go oszczędność słów i brak sentymentalizmu, które stawiają Prema Chanda w rzędzie największych mistrzów noweli indyjskiej.
Prem Chand: Całun (hindi)
Całun to jedyna nowa rzecz, jakiej potrzebuje zmarły i jaka mu się należy nawet gdy za życia nie miał łacha, żeby się okryć. Zwyczaj praktykowany także przez najbiedniejszych z ludu, którzy potrafią okazać miłość i oddanie zmarłej osobie. I tylko przez takich, bo przkład Ghisu i Madhawa pokazuje, ze nie każdy wie, co to szacunek dla tych, którzy odeszli.
Prem Chand: Wymówienie (hindi)
Portret kancelisty, urzędnika indyjskiego w czasach panowania Brytyjczyków. Fateh Czand to człowiek dobry i uczynny, któremu nie wiedzie się w życiu najlepiej , ponieważ wszyscy go wykorzystują, a on znosi to z wielką cierpliwością do czasu...

Źródło: Opowiadania indyjskie K.Natwar-Singh, Państwowy Instytut Wydawniczy, 1973.

poniedziałek, 19 lipca 2010
Shibani Bahija

Shibani Bahija to indyjska scenarzystka. Ukończyła dwa fakultety związane z filmem i sztuką na amerykańskich uczelniach: DePauw University oraz San Francisco State University. Współpracowała z firmą Sony przy tworzeniu spotów reklamowych. Jako scenarzystka zadebiutowała w 2006 roku filmem Faana, dzieki Karanowi Joharowi, który przekazał jej scenariusz do realizacji przez Yash Raj Films. Kolejnym sukcesem Shibani był scenariusz do poruszającego filmu Kabhi Alvida Naa Kehna, który potwierdził jej talent. Do tej pory Bahija ma na swoim koncie 4 scenariusze, w tym najnowszy do filmu pt. My Name Is Khan (2010).


Shibani Bahija



Filmografia:

2010 – My Name Is Khan
2008 – Kidnap
2006 - Kabhi Alvida Naa Kehna
2006 - Faana

Zdjęcie: www.depauw.edu

środa, 14 lipca 2010
My Name Is Khan - cytaty
  • Na świecie są dwa typy ludzi. Tacy, którzy robią rzeczy złe oraz tacy, którzy czynią dobrze. To jedyna różnica między ludźmi. Inne nie istnieją.
My Name Is Khan, czyli Nazywam się Khan

Wspaniały, dopracowany i dobrze zrealizowany, poruszający ważny temat, a przede wszystkim bardzo wartościowy film! Każda minuta, każda scena i dialog zapiera dech w piersiach i zachwyca. Jestem pod ogromnym wrażeniem, tym bardziej, że sądziłam, iż moje ogromne oczekiwania wobec pracy reżysera Karana Johara i wspólnego występu Kajol i Shahrukha, nie zostaną zaspokojone. Z wielką ulgą mogę teraz po seansie stwierdzić, że film nie ma sobie równych. Długo czekałam, aby na spokojnie obejrzeć MNIK. Przeczytałam wiele recenzji zarówno tych dobrych jak i tych mniej pochlebnych i z czystym sumieniem opowiadam się po stronie entuzjastów tej produkcji.


My Name Is Khan


Tematyka filmu jest bardzo różnorodna, ponieważ zostały w nim zawarte elementy różnych gatunków filmowych. Z całości wyodrębnić można ciekawą komedię romantyczną w postaci uczucia Rizwana do Mandiry i związane z nim miejscami śmieszne i urocze sytuacje. Jest to również dobry materiał o problemach ludzi cierpiących na zespół Aspergera  i co nie jest bez znaczenia udowodniono w nim, że z tym zespołem można funkcjonować w społeczeństwie. Najważniejszym jednak tematem jest sytuacja mieszkańców USA wyznających Allaha i zmiana jaką odczuli po pamiętnych wydarzeniach z dnia 11 września 2001 roku. Szczere słowa uznania kieruję w stronę scenarzystki Shibani Bathiji, która potrafiła zrównoważyć ten wątek z wcześniej wymienionymi, dzięki czemu można obejrzeć świetny film, a nie tylko materiał propagandowy. Z filmu My Name Is Khan każdy widz może wynieść, to co jest dla niego najważniejsze bez  przymusu akceptacji punktu widzenia twórców.


My Name Is Khan

My Name Is Khan

My Name Is Khan

Oprawa wizualna również zasługuje na słowa pochwały, ponieważ zarówno zdjęcia, montaż jak i muzyka zostały perfekcyjnie dopracowane i dopasowane do całości. Co do gry aktorów to powiem tylko, że SRK i Kajol spisali się rewelacyjnie, ale dużymi brawami chcę też nagrodzić odtwórcę roli młodego Rizwana – Tanay’a Chhedę, ponieważ zagrał bardzo realistycznie.




Treść i trailer filmu My Name Is Khan

Zdjęcia: www.bollywood.pl


1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 75
| < Czerwiec 2017 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30    
Zakładki:
01. Bollywood
02. Tollywood
03. Kollywood
04. Bengal
05. Kino artystyczne z Indii
06. Kooprodukcje indyjskie
07. Hollywood z akcentem indyjskim
08. Dokument
09. Książki o Indiach/ z Indiami w tle
10. Teksty i łumaczenia piosenek
11. Bollywood-linki
12. Zdjęcia i tapety BOLLYWOOD
13. Shahrukh Khan
14. Muzyka BOLLYWOOD
15. Indie
16. Blogi o Bollywood
17. Czytane i przeglądane
18. Ważne strony
Kontakt: pheobe6@interia.pl