Make a promise to live a lifetime in every heartbeat
wtorek, 02 listopada 2010
Hotel Chevalier

Reżyseria: Wes Anderson
Scenariusz: Wes Anderson
Obsada: Jason Schwartzman, Natalie Portman


Hotel Chevalier


Akcja rozgrywa się w pokoju tytułowego hotelu we Francji. Jest to epilog poruszający historię miłosną oraz prolog do opowieści o podróży, która opowiedziana zostanie w filmie Pociąg do Darjeeling.

Part 1



Part 2


W tym krótkometrażowym filmie,  którego obejrzenie powinno być warunkiem wejścia na pokład Pociągu do Darjeeling Jack (Jason Schwartzman) proponuje swojej dziewczynie (Natalie Portman), że pokaże jej widok na Paryż, jaki rozciąga się z jego pokoju. Wyprowadza ją na balkon, a oczom widza ukazuje się zasłaniająca wszystko kamienica. Ta krótka scena jest niejako wykładnią poczucia humoru i wrażliwości reżysera Wesa Andersona. Albo się je kupuje, albo nie. Jeśli należycie do tej drugiej grupy, nie próbujcie rzucać wściekłymi obelgami o snobistycznym, niezrozumiałym nudziarstwie. Pociąg odjechał bez Was.


Źródło: filmweb
Zdjęcie: bsattler.com

czwartek, 28 października 2010
Ayesha Dharker

Ayesha Dharker urodziła się 16 marca 1978 roku w Bombaju. Jest córką Imtiaz Dharker, znanej poetki i twórczyni filmów dokumentalnych oraz Anila Dharker – felietonisty i redaktora. Ojciec jest z pochodzenia Indusem, natomiast matka urodziła się w Lahore, a wychowała się w Glasgow w Szkocji. Ayesha to indyjska aktorka znana głównie dzięki występowi w tamilskim filmie The Terrorist (1999), za który otrzymała nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Kairze za najlepszy wkład artystyczny oraz nominacje do Chlotrudis Award i National Film Award dla najlepszej aktorki. Na ekranie zadebiutowała w 1989 roku w filmie Villiera Francois pt. Manika: Une vie plus tard. W swoim dorobku ma także wiele ról zagranych w brytyjskiej telewizji m.in.: Cutting It oraz Life Isn’t All Ha Ha Hee Hee, w którym wystąpiła u boku Meera Syal. Pojawiła się również w hollywoodzkich produkcjach takich jak Gwiezdne Wojny: Atak Klonów i Mistrzyni przypraw, w serialach telewizyjnych: Arabian Night oraz w musicalu Bombay Dreams na Broadway i West End. 




Filmografia:
2010 – Red Alert jako Radhakka
2007 – Loins of Punjabi Presents jako Opama Menon
2006 – Outsourced jako Asha Bhatawdekar
2005 – Colour Me Kubrick: A True...ish Story jako Dr Stukeley
2005 – Mistress of Spices jako Hameeda
2002 – Anita and Me jako Daljeet Kumar
2001 – Star Wars: Episode II: Attack of the Clones jako Królowa Jamilia
2000 – Mystic Masseur jako Leela
1999 – The Terrorist jako Malli
1999 – Split Wide Open jako Leela
1997 – Saaz jako Kuhu Vrundavan
1992 – City of Joy, jako Amrita H.Pal

1989 - Manika, une vie plus tard, jako Manika Kallatil


Telewizja:

Zdjęcia: files.myopera.com 

2008-2009Coronation Street jako Tara Mandal
2008 – Doctor Who jako Solana Mercurio
2005 – Waking the Dead jako Mary Sharman
2003 – Doctors jako Mina Patel
2003 – Life Isn’t Ha Ha Hee Hee jako Chila
2002 – Cutting It jako Sunni Khadir
2001 – Doctors jako Meena Chauhan
2000 – Arabian Night jako Coral Lips
1995 – A Mouthful of Sky
1991 – Misteri della giungla nera, I jako Young girl

Zdjęcie: http://www.imdb.com/name/nm0223499/
środa, 27 października 2010
Outsourced, czyli Źródło szczęścia

Produkcja: Tom Gorai,Gwen Bialic, George Wing

Reżyseria: John Jeffcoat

Scenariusz: George Wing, John Jeffcoat
Muzyka: BC Smith
Obsada: Josh Hamilton, Ayesha Dharker, Asif Basra, Matt Smith, Sudha Shivpuri, Siddharth Jadhav

Todd Anderson (Josh Hamilton) jest jednym z pracowników dużego centrum handlowego w Seattle. Szef postanawia przenieść go setki kilometrów od domu - do biura w Indiach. Kiedy Todd przybywa do miejsca, w którym od teraz będzie musiał nie tylko pracować, ale też mieszkać i żyć, jest zupełnie zagubiony i oszołomiony niezwykłą i nową dla niego kulturą. Wkrótce jednak poznaje piękną Hinduskę – Ashę (Ayesha Dharker), która uświadamia mu, że musi nauczyć się wielu rzeczy, nie tylko o Indiach, ich mieszkańcach i kulturze, ale przede wszystkim o samym sobie.



Outsourced to przyjemny i miły w odbiorze film o zderzeniu dwóch kultur: zachodniej nastawionej na konsumpcję oraz wschodniej, w której najważniejszymi wartościami są rodzina, małżeństwo i religia. Film przedstawia również ważne ekonomiczne zagadnienie – outsourcing, który oznacza korzystanie z zasobów zewnętrznych. Tak jak pokazano to w tym filmie, najczęściej sprowadza się to do ograniczania zatrudnienia w rodzimym kraju, a przyjmowania do pracy tańszej siły roboczej w biedniejszych krajach.


Nie ma w tym filmie szybkiej akcji, niewiele się w nim dzieje, z góry wiadomo też jak się wszystko skończy, jednak poruszany temat, ciekawa gra aktorska (zwłaszcza Ayeshy Dharker), ładne zdjęcia i piękne widoki pełne autentyczności sprawiają, że Outsourced jest sympatycznym sposobem spędzenia czasu.

Opis: www.bollywoodfilms.pl
Zdjęcia: www.bollywood.pl www.royalhandmaidensociety.org

poniedziałek, 18 października 2010
"W dalekim kraju" Linda Holeman

Opowieść o miłości, stracie i odkupieniu, którą czyta się jednym tchem.

Niepokojąca, wzruszająca i wspaniała powieść kanadyjskiej pisarki o fascynującej podróży przez kręte drogi nędzy i prostytucji, tragedii i rozlewu krwi, sekretów i miłości...

Czysta przyjemność... Doskonała lektura pod każdym względem, pełna rozmachu, poruszająca i nieprzewidywalna.

Lesley Pearce


Dla Pree Fincastle, córki zubożałych brytyjskich misjonarzy w Indiach, nie ma miejsca po ich śmierci. Samotna, pozbawiona środków do życia, wyrusza w podróż do Peszawaru na granicy z Afganistanem w nadziei, że tam uda jej się zacząć nowe życie. W mieście spotyka Kaia, starszego o sześć lat syna służącej rodziców, który był jej jedyną podoporą w młodości. To spotkanie otworzy Pree drzwi do innego świata, innego czasu, innego życia.

Bardzo dobra powieść. Poruszająca, wciągająca, prawdziwa, wzruszająca, doskonała. Warto ją przeczytać. Polecam gorąco!

Zdjęcie: RAVELO
Treść: opis wydawcy

czwartek, 30 września 2010
"Tłumaczka snów" Chitra Banerjee Divakaruni

Rakhi, młoda malarka i matka sześcioletniej dziewczynki, z pochodzenia jest Hinduską, ale od urodzenia mieszka w Kalifornii. Wraz z przyjaciółką prowadzi sklepik-herbaciarnię, walcząc z byłym mężem o prawo opieki nad córeczką. Bezskutecznie próbuje też zgłębić tajemnicę swej matki, mającej dar objaśniania snów. Rakhi go nie odziedziczyła i pewne sprawy na zawsze muszą pozostać dla niej niedostępne. Przytłoczona brzemieniem koszmaru, który doprowadził ją do rozwodu, dopiero po śmierci matki znajduje pociechę w czytaniu pozostawionych przez nią "dzienników snu". Kiedy otwiera się przed nią zamknięta dotąd szczelnie brama do Indii, staje wobec nowego zagrożenia, które spada na nią i jej bliskich 11 września 2001 roku - tym razem musi stawić czoło rzeczywistemu koszmarowi.

"Tumaczka snów" to druga powieść Divakaruni, którą przeczytałam. Bardzo długo nie mogłam się do niej przekonać, raz nawet zaczęłam ją czytać, lecz po dosłownie paru stronach nie byłam w stanie kontynuować. Trudno jest mi powiedzieć dlaczego kilka miesięcy temu książka stanowiła dla mnie problem, podczas gdy teraz "pochłonęłam" ją w mgnieniu oka. Lektura okazała się niezwykle wciągająca i  zajmująca. Autorka pisze lekko i ciekawie, co ułatwia wejście w magiczny świat tłumaczki snów i jej córki. Bardzo podobała mi się narracja, która prowadzona jest z kilku różnych źródeł, mianowicie w trzeciej osobie jako tradycyjny obserwator oraz w pierwszej - raz mówi matka a raz córka. Zabieg ten powoduje, że czytelnik ma wrażenie, że pozostaje w ciągłym ruchu zmiennych perspektyw.   

Opis wydawnictwa
Zdjęcie: brahdelt-czytelnia.blogspot.com

środa, 01 września 2010
Matka Teresa z Kalkuty

Matka Teresa z Kalkuty, właśc. Agnesë Gonxhe Bojaxhiu, imię zakonne - Maria Teresa od Dzieciątka Jezus, urodziła się 26 sierpnia 1910 roku w Skopje (obecnie Macedonia), zmarła 5 września 1997r. w Kalkucie w Indiach. Była zakonnicą, założyła zgromadzenie Misjonarek Miłości, w 2003 roku została ogłoszona błogosławioną Kościoła katolickiego, w 1979 roku otrzymała Pokojową Nagrodę Nobla, natomiast rok później - najwyższe indyjskie odznaczenie państwowe Bharat Ratna za pracę humanitarną. Przez ponad 45 lat służyła ubogim, chorym, sierotom i umierającym w Indiach. Już w latach siedemdziesiątych była znana na świecie jako adwokat biednych i bezbronnych. O jej życiu i działalności powstawały liczne filmy i książki. Misjonarki Miłości systematycznie rozwijały się i w roku jej śmierci (1997) obsługiwały 610 misji w 123 krajach (hospicja, domy dla zarażonych HIV/AIDS, trądem i gruźlicą, jadłodajnie, programy wspierające dzieci i rodziny, domy dziecka i szkoły).


Matka Teresa z Kalkuty


Według biografii Joan Graff Clucas, Agnieszka od wczesnych lat zafascynowana była żywotami misjonarzy i ich posługą. W wieku dwunastu lat postanowiła poświęcić swe życie Bogu. Sześć lat później opuściła dom rodzinny i wstąpiła do Instytutu Błogosławionej Dziewicy Maryi i została misjonarką. 10 września 1946 roku, podróżując z Kalkuty do klasztoru w Darjeeling na coroczne rekolekcje, Matka Teresa doświadczyła „powołania w powołaniu”. Została wezwana, by opuścić klasztor i założyć nowe zgromadzenie oddane pomocy ubogim. Wspominała później, że "to był rozkaz. Odmowa byłaby zaparciem się wiary”. Po powrocie z rekolekcji matka Teresa przekazała swemu kierownikowi duchowemu notatki dotyczące doświadczonego powołania. Zgodnie z nimi, zasadniczymi rysami nowego zgromadzenia miała być:

  • "praca w duchu ubóstwa i radości na rzecz najbiedniejszych z biednych, mieszkających w dzielnicach nędzy";
  • specjalny ślub miłości wobec ubogich; oraz
  • działalność bez instytucji, szpitali i dużych przychodni ("praca wśród porzuconych, samotnych i najuboższych").

Swą pracę misyjną z ubogimi ze slumsów rozpoczęła w roku 1948, zamieniając habit Instytutu Błogosławionej Dziewicy Maryi na zwykłe bawełniane sari z niebieską obwódką. Przyjęła wtedy obywatelstwo indyjskie. Początkowo założyła szkołę w Motijhil i wkrótce rozpoczęła udzielanie pomocy ubogim i głodującym. Jej wysiłki w krótkim czasie zostały zauważone przez indyjskich urzędników oraz premiera Indii.

7 października 1950 roku Matka Teresa otrzymała pozwolenie z Watykanu na założenie zgromadzenia diecezjalnego, które później stało się zgromadzeniem Misjonarek Miłości. Matka Teresa tak określiła cel swojego zgromadzenia: „głodni, nadzy, bezdomni, sparaliżowani, ślepi, trędowaci, wszyscy ci ludzie w całym społeczeństwie czują się niechciani, niekochani i zaniedbani. Ludzie ci stali się ciężarem dla wszystkich i są przez wszystkich unikani”. Zgromadzenie rozpoczęło swą działalność w Kalkucie, posiadając zaledwie 13 członków. Obecnie ma ponad 5000 sióstr zakonnych, prowadzących na całym świecie sierocińce, hospicja dla chorych na AIDS, centra pomocy charytatywnej, domy pomocy dla uchodźców, niewidomych, niepełnosprawnych, starców, alkoholików, ubogich, bezdomnych, ofiar powodzi, epidemii i głodu.





Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Matka_Teresa_z_Kalkuty

poniedziałek, 23 sierpnia 2010
"Opowiadania indyjskie" K.Natwar-Singh 3/3

Ostatnie siedem nowel z cyklu Opowiadania indyjskie
Część pierwsza
Część druga

Krishan Chandar, wybitny autor nowel i powieści w języku urdu, urodził się w 1913r. w Lahurze, zmarł w 1977r. w Mumbaju. Ojciec jego był lekarzem w Kaszmirze, gdzie krishan Chandar spędził dzieciństwo i młodość. Ukończył studia na uniwersytecie pendżabskim, gdzie uzyskał magisterium z filologii angielskiej i bakalaureat prawa. Zaczął pisać w okresie popremchandowskim i wkrótce włączył się do nurtu postępowego. Szybko stał się jednym z jego najwybitniejszych przedstawicieli. Na jego twórczość wywarli wpływ Marks, Freud, Tagore i Prem Chand; był wielbicielem dzieł Czechowa, Balzaka, Gorkiego i Hemingwaya. Napisał około tuzina powieści, około trzystu nowel i wiele jednoaktówek. Książki jego wyszły w przekładach na języki angielski, niemiecki, rosyjski, chiński, japoński, arabski, perski, duński, włoski i czeski. Gdy nie pisał książek, reżyserował filmu. Pisał zarówno w hindi, jak w urdu. Według Kishana Chandara, głównym dorobkiem współczesnej literatury indyjskiej jest jej dążenie do nowoczesności i przyjazny oraz pełen zrozumienia stosunek do unowocześniania się Indii.
Krishan Chandar: Żołnierz (urdu)
Tytułowy żołnierz to Zaman Khan pochodzący z Dżhelam, który po pięciu latach czynnej służby wraca do domu, do pozostawionego życia, dziewczyny i rodziny.
Krishan Chandar: Kalu Bhangi (urdu)
Kalu Bhangi to jedyny zamiatacz we, człowiek spoza kasty, który za sprawą wykonywanych czynności i usług, jest obserwatorem wielu przejmujących i ważnych chwil w życiu innych ludzi. Jednocześnie, jak przekonuje się o tym pisarz, nie jest wystarczająco ciekawą postacią, o której można by napisać całe opowiadanie.

Thakazhi Shivasankara Pillai urodził się w 1914r. w Thakazhi, wiosce położonej około dziesięciu mil na południe od Alleppey, w stanie Kerala. Ojciec był rolnikiem, ale w domu pielęgnowano tradycje kultury sanskryckiej i rodzimą sztukę keralską. O zmierzchu najstarszy w rodzinie zasiadał przy lampie naftowej i czytał Mahabharatę i Ramajanę. Pierwsze nauki Thakazhi Shivasankara Pillai pobierał u siebie we wsi. Najpierw chodził do szkoły w Thakazhi, potem w miejscowości Ambalapuzha. Następnie uczęszczał do szkoły średniej w Hariped. Studia uniwersyteckie ukończył w stolicy stanu, Triwandrum, na wydziale prawa. Czytał wiele i poszerzał swoje zainteresowania intelektualne. Czytał literaturę angielską i europejską, w tym Freuda i Marksa. W tym mniej więcej czasie ukazały się jego pierwsze nowele Podczas powodzi i Śliczne dziecko. W 1934r. ukazał się zbiór nowel w języku malajalam zatytułowany Nowe kwiaty. Nieco później pojawiła się pierwsza powieść Nagroda, a następnie Upadły lotos. Książki jego przetłumaczono na wiele języków zachodnich. Dorobek literacki Thakazhiego zawiera duży ładunek społeczny i nosi wyraźne zabarwienie lewicowe. Z powieści najsłynniejsza jest Czemmin, za którą otrzymał nagrodę Sahitya Akademi, a którą napisał w trzy tygodnie. Powieść Dzieci Uzefa zajmuje się społecznością chrześcijańską w Kerali. Thakazhi napisała o sobie: „Jestem rolnikiem z urodzenia, prawnikiem z zawodu i pisarzem z wyboru. Mieli na mnie wpływ Flaubert, Balzac, Maupassant, Hugo, Dostojewski, Gogol, Tołstoj. Żaden pisarz indyjski nie wywarł bezpośredniego wpływu na moją twórczosć. Powód jest oczywisty. Nie znam żadnego języka indyjskiego poza malajalam. Nawet Tagore nie miał udziału w rozwoju beletrystyki malajalamskiej.”
Thakazhi Shivasankara Pillai: Ojciec i syn (malajalam)
Opowiadanie „Ojciec i syn” porusza niezwykle ważny i delikatny temat zawierania aranżowanych małżeństw, łącznie z ich konsekwencjami zarówno bezpośrednio dla małżonka, ale także i dla całej rodziny.

Khushwant Singh, powieściopisarz, nowelista, historyk i tłumacz, urodził się w 1915r. w miejscowości Hadali, w Pendżabie. Ojciec, Soha Singh, był jednym z budowniczych Nowego Delhi. Khushwant Singh kształcił się w Delhi, prawo ukończył w Londynie, należał di adwokatów Inner Temple i przez krótki czas pracował w biurze prasowym Indyjskiej Wysokiej Komisji w Londynie. Na uniwersytecie Princeton prowadził wykłady o sikhizmie. Pierwszy zbiór jego nowel pt. Znak Wisznu ukazał się w Londynie w 1950r. i natychmiast zdobył wielkie powodzenie. Spośród innych jego książek należy wymienić dwie powieści: Pociąg do Pakistanu (1955) i Nie usłyszę już słowika (1958). Napisał również Historia Sikhów. Był wielbicielem twórczości Cyryla Connolly’ego, Aldousa Huxleya oraz poetów tworzących w urdu, Ghaliba i Iqbala. Jego nowele pulsują życiem, są rzeczowe, wolne od komunałów. Bez względu na to, czy pisze o chłopie pendżabskim, sedzim Sądu Najwyższego czy służącym, zawsze jest absolutnie uczciwy, nigdy nudny. Równie bezkompromisowa jest jego opinia o przeszłości piśmiennictwa indyjskiego: „Obecne pokolenie pisarzy jest tak pozbawione skromności, nie bardzo mając się czym chwalić, że nie wydaje mi się, by moli dać coś wartościowego.” Od wiosny 1969r. Khushwant Singh jest redaktorem naczelnym The Illustrated Weekly of India, najpopularniejszego w kraju tygodnika w języku angielskim, wydawanego w Bombaju.
Khushwant Singh: Karma (angielski)
Opowiadanie to w prosty sposób prezentuje jak wielką siłę sprawczą ma karma i jak zachowanie danej osoby, w tym przypadku Sir Mohana Lala, jego uwagi, myśli, postępowanie wpływa na wydarzenia, których jest bohaterem.
Kushwant Singh: Gwałt (angielski)
Krótka opowieść o Dalipie Singhu, który popełnił błąd poddając się sile swojego pożądania.

Palagummi Padmaraju urodził się w 1915r., w małej wiosce w stanie Andhra. Pochodził z rodziny bramińskiej, ojciec był kierownikiem szkoły średniej w pobliskim mieście. Uczęszczał na uniwersytet Hindu w Benaresie, gdzie uzyskał dyplom magistra chemii. Zaczął pisać, gdy miał dwadzieścia lat. Pisał w języku telugu. Jego dorobek pisarski obejmuje trzy tomy nowel, opublikowanych w latach 1945-1953, powieść Ludzkie Zoo (1964) i trzy sztuki Krwawe łzy, Włóczęga Ramadu i Zło i kara. Jedna z nowel, Cyklon, zdobyła nagrodę na Światowym Konkursie Noweli zorganizowanym prze „New York Herald Tribune” w 1952r. Wydaje się, że ulegał jeszcze liczniejszym wpływom niż przeciętna pisarzy indyjskich. Sam wymieniał Breta Harte’a i Maupassanta jako najwcześniejszych nauczycieli. „Później Maugham, Czechow i Turgieniew, a jeszcze później Huxley i Hemingway.” Podziwiał Raja Rao i uważał, że w Wężu i sznurze pisarz ten „potrafił rozszerzyć granice tego języka [angielsiego] i stworzyć z niego wspaniałe narzędzie dla wyrażania myśli i uczuć w sposób najzupełniej indyjski.” Poza beletrystyką zajmował się także pisaniem scenariuszy filmowych. Zmarł w 1983r.
Palagummi Padmaraju: Na statku (telugu)
Historia kobiety, która kochała pewnego mężczyznę takiego, jakim był, z wszystkimi jego wybrykami i małostkowością, z jego dziką nieposkromioną naturą. Godziła się na takiego, jakim był, i gotowa była zrobić dla niego wszystko, mimo, że on na to nie zasługiwał.

Santha Rama Rau  urodziła się w Madrasie w 1923r. Ojciec jej sir Benegal Rama Rau był dyplomatą, m.in. ambasadorem Indii w Stanach Zjednoczonych. Kształciła się w Londynie, w St. Paul’s School, i Massachusetts w Wellesley College. Zaczęła pisać już w szkole: „Nie było takiego momentu, w którym postanowiłam zostać pisarką. Po prostu okazało się, że niektóre z rzeczy, które pisałam, nadają się do druku.” Dużo podróżowała, w jej dorobku literacakim znajdują się takie książki jak: Z powrotem do Indii (1944), Na wschód od ojczyzny (1950), Oto Indie (1954), Widok na południowy wschód (1957), Pamiętaj o domu (1956), Moja podróż do Rosji (1959), Dary z podróży (1961); oraz Podróż do Indii, sztuka na kanwie powieści E.M.Forstera, wystawiona na Broadwayu w 1962r. Zmarła w 2009r.
Santha Rama Rau: Kogo to obchodzi? (angielski)
Ciekawie skonstruowana opowieść o Anandzie i jego przyjaciółce, których połączył fakt, że oboje studiowali w Ameryce i po powrocie do ojczyzny jednocześnie przechodzili proces aklimatyzacji i dostosowania się do realiów panujących w Indiach.

Źródło: "Opowiadania indyjskie" K.Natwar-Singh, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1973.

piątek, 20 sierpnia 2010
Dastaan-E-Om Shanti Om - Om Shanti Om

Sunnewaalon
Suno Aisa Bhi Hota Hai
Dil Deta Hai Jo
Woh Jaan Bhi Khota Hai
Pyar Aisa Jo Karta Hai,
Kya Mar Ke Bhi Marta Hai,
Aao Tum Bhi Aaj Sunlo
Dastan Hai Yeh Ki Ik Tha Naujawan
Jo Dil Hi Dil Me Ek Hasina Ka Tha Diwana
Woh Haseena Thi Ke Jisaki Khubsurati,
Ka Duniyabhar Mein Tha Mashahoor Afsaana
Dono Ki Yeh Kahaani Hai Jisako Sabhi
Kehte Hai Om Shanti Om

(Naujawaan Ki Thi Aarjoo, Usaki Thi Yehi Justjoo
Uss Haseena Mein Usako Mile, Ishq Ke Saare Rango?) - 2
Usane Na Jaane Yeh Naadaani Hai,
Woh Reth Ko Samajha Ke Paani Hai
Kyun Aisa Tha, Kis Liye Tha,
Yeh Kahaani Hai
Daastaan Hai Yeh Ke Uss Dilkash Hassena Ke,
Nigaahon Dil Mein Koi Dusara Hi Tha
Bekhar Iss Baat Se Uss Naujawaan,
Ke Khaabon Ka Anjaam Toh Hona Bura Hi Tha
Tute Khaabon Ki Uss Daastaan Ko Sabhi
Kehte Hai Om Shaanti Om


Sunnewaalon
Suno Aisa Bhi Hota Hai,
Koi Jitna Hase
Utana Hi Rota Hai
Deewaani Hoke Haseena,
Khaayi Kya Dhoke Haseena,
Aao Tum Bhi Aaj Sunlo
Daastaan Hai Yeh Ki Uss Maasoom
Haseena Ne Jise Chaaha O Tha Undar Se Harjaayi
Sangdil Se Dil Lagaake,
Bewafa Ke Haath Aake,
Usane Ik Din Maut Hi Paayi
Ik Sitam Ka Fasaana Hai Jisako Sabhi
Kehte Hai Om Shaanti Om
Kyun Koi Kaatil Samajhata Nahi,
Yeh Julm Wo Hai Jo Jhukata Nahi
Yeh Daag Woh Hai Jo Mitata Nahi,
Rehta Hai Khuni Ke Haath Par
Khun Uss Haseena Ka Jab Tha Huva,
Koi Waha Tha Pahunch Toh Gaya
Lekin Use Woh Bacha Na Saka,
Roya Tha Pyaar Usake Maut Par
Daastaan Hai Yeh Ki Jo Pehchaanata
Hai Khuni Ko Woh Naujawaan Hai Laut Ke Aaya
Keh Rahi Hai Jindagi
Kaatil Samajhale Usake Sar Pe
Chha Chuka Hai Maut Ka Saaya
Janmo Ki, Karmo Ki Hai Kahaani Jise
(Kehte Hai Om Shaanti Om - 3)





J
est to jedna z moich ulubionych piosenek z tego filmu. Ma niezwykły klimat i super przedstawia całą historię.

wtorek, 17 sierpnia 2010
"Opowiadania indyjskie" K.Natwar-Singh 2/3

Druga część nowel z cyklu "Opowiadania indyskie". Część pierwsza tutaj.

Mulk Raj Anand urodził się 12 grudnia 1905 roku w Peszawarze, w Północno-Zachodniej Prowincji Granicznej. Ojciec jego pochodził z kasty rzemieślników zajmujących się obróbką srebra i miedzi, ale później wstąpił do armii brytyjsko-indyjskiej; matka była chłopką ze Środkowego Pendżabu. Jak sam twierdził, „był źle kształcony w szkołach podstawowych i średnich Pendżabu; wyrównał pewne zaległości w nauce podczas studiów, które ukończył ze stopniem doktora w londyńskim University Collage i w Cambridge.” Pisze, iż wywarli na niego wpływ Tagore, Iqbal, Gorki, E.M. Forster, Malraux, Celine, Henry Miller i chiński pisarz Lusiun. Pisał w języku angielskim; na jego dorobek powieściopisarski składają się m.in.: Niedotykalni (1935), Kulis (1936), Czarne Wody (1940), Miecz i sierp (1942), Siedem letnich pór roku (1945), Prywatne życie księcia indyjskiego (1951), Droga (1960) i Oblicze poranka (1969). Anand był prze wiele lat redaktorem miesięcznika w języku angielskim „Marg”, poświęconego sztuce. Przez pewien czas wykładał sztukę i literaturę na Uniwersytecie Pendżabskim w Czandigarh. Od 1965r. był sekretarzem Narodowej Akademii Sztuk, a w 1966r. otrzymał wysokie odznaczenie Padma Bhushan z rąk prezydenta Indii. Anand uważa, że największym osiągnięciem współczesnej literatury indyjskiej jest „synteza wartości zachodnich i indyjskich, rozbudzająca na nowo wysiłki w kierunku ukształtowania nowoczesnej wrażliwości i świadomości.” Zmarł 28 września 2004 w Pune.
Mulk Raj Anand: Związek Zawodowy Fryzjerów (angielski)
Historia Czandu, młodego fryzjera ze wsi, który dokonał w oczach swoich przyjaciół wielkiej rzeczy – udowodnił, że osoby wykonujące posługi dla bogaczy mają swoją godność, rozum i zasługują na okazywanie im szacunku.
Mulk Raj Anand: Donosiciel (angielski)
Donosicielem może być każdy, nawet najmniej podejrzewana o to osoba, która robi to samo co reszta, powtarza ich słowa ze wszystkim się zgadzając i robiąc przy tym wrażenie człowieka przygniecionego jakimś nieznanym lękiem czy obsesją.

R.K. Narayan  urodził się w 1906r. w Madrasie jako jedno z dziesięciorga dzieci w rodzinie braminów wysokiej kasty. Ojciec był nauczycielem. Narayan kształcił się w Madrasie, ale „nie cierpiał szkoły i niczego się tam nigdy nie nauczył”. Uzyskał dyplom w Kolegium Maharadży w 1930r., mając 24 lata. Ożenił się w 1934r., stracił żonę w 1939r. Od dziecka chciał być pisarzem. Czytał powieściopisarzy rosyjskich, nie zachwyca się jednak Tołstojem. Natomiast pełen jest podziwu dla dzieł Wiktora Hugo, Dumasa, H.G. Welsa, E.M. Forstera i D.H. Lawrence’a. Dzięki pomocy Grahama Greena opublikował w Londynie w 1935r. pierwszą powieść pt. Swami i przyjaciele. W przedmowie do drugiej książki Narayana, The Bechelor of Arts, Graham Green pisał: „To Narayan swą książką Swami i przyjaciele pierwszy ukazał mi żywe Indie, to znaczy ludność indyjską i jej styl życia... Jego powieści na pewno rozszerzają naszą wiedzę o cechach indyjskich, wolę jednak uważać je za wkład do literatury angielskiej, wkład wybitnie dojrzały.” Czytelnicy angielscy poznali Narayana w 1952r., gdy wydawnictwo Michigan State Univerdity Press zaczęło drukować jego wcześniejsze książki. Należą do nich, oprócz Swami i przyjaciele, The Bechelor of Art. (1937), Ciemny pokój (1938), Dzień astrologa i inne opowiadania (1947), Mr. Sampath (1949), Ekspert do spraw finansowych (1954), Czekając na Mahatmę (1955). Późniejsze książki to Przewodnik (1958), Pożeracz ludzi z Malgudi (1961), Bogowie, demony i inni (1964), Sprzedawca słodyczy (1967) i Jeden koń i dwie kozy (1970). Powieść Przewodnik przyniosła mu nagrodę Sahitya Akademi, najwyższe wyróżnienie literackie w Indiach. Książki jego odznaczają się humorem, nieobraźliwą ironią, jedyną w swoim rodzaju indyjskością i prostotą pełną uroku i autentyczności. Nie bawi się w żadne „izmy”; nie prawi kazań, nie moralizuje, lecz obserwuje i notuje. Narayan, człowiek denerwująco skromny, powiedział kiedyś: „Jeśli pomyśleć spokojnie, to się okazuje, że niewiele potrafi się powiedzieć o samym sobie.” Zmarł 13 maja 2001 roku.
R. K. Narayan: Dzień astrologa (angielski)
Dzień astrologa to historia człowieka, który z przyczyn niezależnych od niego samego i bez specjalnych predyspozycji został astrologiem. Zarabia pieniądze na utrzymanie rodziny mówiąc ludziom rzeczy, które sprawiają im przyjemność i zdumiewają.
R. K. Narayan: Ślepy pies (angielski)
Opowieść ukazująca bezradność innych wobec stworzenia wracającego do swego złego losu z własnej i nieprzymuszonej woli.

Raja Rao  urodził się w 1909r. w Hassanie (Majsur), zmarł 8 lipca 2006r. Ojciec jego był profesorem języka kannaryjskiego w Hajdarabadzie i tam Raja Rao pobierał nauki. Od 1925r. do 1927r. studiował francuski na uniwersytecie w Aligarh, po czym wrócił do Hajbarabadu, gdzie ukończył studia na Uniwersytecie Nazama. Otrzymał stypendium rządu Hajdarabadu, aby studiować na uniwersytecie w Montpellier, we Francji, później zaś uczęszczał na Sorbonę. Mieszkał we Francji od 1929-1939r., a powtórnie od 1946-1956r. Napisał swą pierwszą nowelę jako nastolatek. Pierwsza powieść Kanthapura ukazała się w Anglii w 1938r. i spotkała się z wielkim uznaniem. W 1947r. wydał zbór nowel Krowa barykad, a Wąż i sznur, za którą otrzymał nagrodę Sahitya Akademi, ukazała się w Anglii w 1960r. i w Stanach Zjednoczonych w 1963r. Późniejsza książka Kot i Szekspir jest podobnie jak Wąż i sznur, powieścią metafizyczną. Rao czuje się równie dobrze w Indiach jak na Zachodzie. Zna gruntownie zarówno klasyczną literaturę sanskrycką, jak współczesną europejską. Z jednej strony głęboki wpływ wywarły na niego Ramajana, Mahabharata, Gita i Wedanta, z drugiej W.B. Yeats, Gide i Malraux. Jak większość intelektualistów jego generacji, Raja Rao znalazł się pod urokiem Mahatmy Gandhiego. W 1942r. spędził kilka miesięcy w aszramie Gandhiego w Indiach centralnych. Wykładał filozofię indyjską na różnych uniwersytetach amerykańskich, W 1966r. otrzymał nagrodę Sahitya Akademi za powieść Wąż i sznur, a w 1969r. prezydent Indii odznaczył go orderem Padma Bhushan.
Raja Rao: Sklepik z ciecierzycą (angielski)
Historia życia Motilala i jego żony Beti Bai, którzy na początku wspólnej drogi byli bardzo biedni. Z miedzianym garnkiem, odziani jedynie w łachmany, wędrowali od wsi do wsi, śpiewając i żebrząc. Z czasem jednak los się do nich uśmiechnął i mieli dość pieniędzy, aby żyć godnie i w dostatku. Czy to zapewniło im jednak szczęście?
Raja Rao: Nimka (angielski)
Opowieść o Nimce, inaczej zwanej Nimoczką, Rosjance pochodzenia kaukaskiego, która wolała uchodzić za Czerkieskę, bo to dodawało jej tajemniczości. Opowieść o jej losach, decyzjach i rozterkach relacjonowana przez studenta z Paryża.

P.B. Bhave urodził się w Dhulii w 1910r. w rodzinie lekarzy i działaczy oświatowych. Ukończył studia prawnicze na uniwersytecie w Nagpurze. Pisać zaczął jeszcze w szkole średniej. „Siłą napędową była możliwość wypowiedzenia się.” Rozczytywał się w klasycznej literaturze indyjskiej, wielki wpływ wywarły nań Ramajana i Mohabharata oraz dzieła Kalidasy. Szekspir, Dostojewski, Czechow, Maupassant, Wiktor Hugo i Tomasz Hardy – oto jego ulubieni autorzy. Bhave należy do najwybitniejszych autorów nowel w języku marathi. W ciągu dwudziestu lat napisał około tuzina powieści, setki nowel i wiele sztuk. Krytycy uważają go za jednego z pionierów nowego prądu w nowelistyce w języku marathi, który podobnie jak bengalski, jest żywotny i prężny. Sam Bhave uważał, że horyzonty pisarzy indyjskich są raczej wąskie i że należy je poszerzać. Bhave łączył działalność literacką z praktyką prawniczą.
P. B. Bhave: Tajemnica (marathi)
Opowiadanie to jest próbą odgadnięcia tajemnicy małżeństwa i kryjącej się w tym słowie pewniej magii, która przyciąga tak wiele par, a także przedstawieniem jednego ze sposobów dojrzewania do decyzji o zawarciu związku.

Źródło: "Opowiadania indyjskie" K.Natwar-Singh, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1973.

wtorek, 03 sierpnia 2010
Garam Masala, czyli Podrywacze

Garam Masala to bardzo słaby film, który na siłę twórcy chcieli uczynić śmiesznym, a tak naprawdę stał się prawdziwą klapą. Przez cały czas odnosiłam wrażenie, że nie ma on konkretnej fabuły, a sceny są na siłę połączone w ciężkostrawną całość. Postaci są banalne, wątki naciągane, muzyka fatalna, gra aktorów na bardzo niskim poziomie, a dialogi bez sensu. Uważam, że sens Garam Masala to całkowita strata czasu. Fakt, że zdjęcia do teledysków są ładne jednak to za mało, żeby pozytywnie wypowiadać się na temat tego filmu. Dlatego bez cienia wątpliwości i śmiało mogę powiedzieć, że film jest beznadziejny.



Treść i trailer filmu Garam Masala

Zdjęcie: www.bollywood.pl

1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 75
| < Lipiec 2018 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31          
Zakładki:
01. Bollywood
02. Tollywood
03. Kollywood
04. Bengal
05. Kino artystyczne z Indii
06. Kooprodukcje indyjskie
07. Hollywood z akcentem indyjskim
08. Dokument
09. Książki o Indiach/ z Indiami w tle
10. Teksty i łumaczenia piosenek
11. Bollywood-linki
12. Zdjęcia i tapety BOLLYWOOD
13. Shahrukh Khan
14. Muzyka BOLLYWOOD
15. Indie
16. Blogi o Bollywood
17. Czytane i przeglądane
18. Ważne strony